احمد على بابائى
6
منتخب نهج البلاغه ( فارسى )
كفر نعمت آنان كه سپاس حق ز نعمت گويند * كز شكر رهى سوى غنا مى پويند آنان كه كنند كفر نعمت هيهات * آزند چنان گرسنه نان مى جويند يا بن آدم اذا رأيت ربك سبحانه ( إلخ ) اى بشر هر زمان كه خداوند بزرگ نعمت را هم چنان به تو ارزانى داشته و عطا فرمايد و تو نافرمانى و كفران نعمت نمائى ، بدان كه عذابى سخت در پى توست هم چنان كه خود طلبيدى ، چون خداوند بر تو نعمت را ارزانى داشته و تو ناسپاسى نمودى و كفران نعمت موجب خشم الهى گردد كه هيچ وقت نعمت بر تو روى نياورد و روز بروز بر تو سخت تر شود اگر چه افزونى در آن يا بى لكن هيچ ثمرهاى از آن نخواهى برد و بر آن كس لعنت خداوند رسد كه كفران نعمت كند و در روز رستخيز آتش دوزخ بدامانش سرايت خواهد كرد زيرا كسانى كه كفر نعمت كنند همانا ببزرگى خداوند ترديد داشته و بيكى از گناهان كبيره مرتكب خواهد شد كه نابخشودنى است و بر چنين گناهى كيفرى سخت واجب باشد . پس : آنان كه سپاس گويند خداى را كه بر آنها نعمت ارزانى داشته چون راهى سوى بى نيازى پيموده و از شكر نعمت روزى خويش را افزون نمايند و خداوند آنانرا كه كفر نعمت كنند به نانى سرگردان سازد و پيوسته از براى احتياجات خويش آرزومند گردند اگر چه در نزدشان مال فراوان باشد .