نوف گويد : امام صلوات الله عليه را در شب ديدم كه از فراش خود بيرون آمد و فرمود : يا نوف اراقد انت ام رامق فقالت : بل رامق فقال : « يا نوف طوبى للزاهدين فى الدنيا الراغبين فى الاخرة . . . يا نوف ان داود عليه السلام قام فى مثل هذه الساعة من الليل فقال : انّها الساعة لا يدعو فيها عبد الّا استجيب له » حكمت 104 مناف : عبد مناف يكى از اجداد رسول خدا صلى الله عليه و آله نسل او را بنى عبد مناف گويند كه شامل قريش است ، و آن دو بار در « نهج » آمده است ، در جنگ جمل وقتى كه به جنازهء طلحه رسيد فرمود : « لقد اصبح ابو محمد بهذا المكان غريبا اما و الله لقد كنت اكره ان تكون قريش قتلى تحت بطون الكواكب ادركت و ترى من نبى عبد مناف و افلتنى اعيان بنى جمح » خ 219 337 ، يعنى من خون و انتقام خويش را از بنى عبد مناف گرفتم امّا بزرگان « بنى جمح » از دست من در رفتند ، ( عدهّ‌اى از آنها در ركاب عايشه بودند كه جان سالم به در بردند ) . معاويه عليه لعائن الله به حضرت نوشته بود ، ما بنى عبد مناف هستيم ، امام در جواب نوشت : « و امّا قولك انّا بنو عبد مناف فكذلك نحن و لكن ليس اميّة كهاشم و لا حرب كعبد المطلب و لا ابو سفيان كابى طالب » نامهء 17 375 . نوق : ناقه : شتر ماده . جمل : شتر نر . ابل مطلق شتر آن دو بار در « نهج » آمده است ، دربارهء كار نيك و بد و رضاى ديگران نسبت به آنها فرموده : « و انّما عقر ناقة ثمود رجل واحد منهم فعمّهم الله بالعذاب لمّا عموّه بالرضا فقال : « فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ » ناقه صالح را فقط يك نفر كشت ، خداوند عذاب را براى آنها عمومى كرد ، چون به كشتن آن عموما راضى شدند و دربارهء شتران زكات به عاملان زكات نوشت : « فاذا اخذها امينك فاوعز اليه الّا يحول بين ناقة و بين فصيلها » خ نامهء 25 381 ، اى عامل صدقات ، چون نمايندهء تو شتران زكات را از مردم گرفت به او بگو : ميان ناقه و بچهّ‌اش جدائى نياندازد نول : مثل قول و نوال : عطا كردن عطيه دادن . نوال به معنى عطيه نيز آيد . تناول : اخذ شى ء ، مواردى از آن در « نهج » آمده است چنان كه فرمايد : « من نال استطال » حكمت 216 هر كه عطا كند برترى يابد ، نظير : « من جاد ساد » « نوال