آرزومند آن باشد كه بر هم نهادنش در راه طاعت خدا باشد اين دو جملهء اخير در كتاب غرر الحكم نيست از جاى ديگرى بخاطر داشتم نقل شد ( مترجم ) 47 طوبى لمن ذلّ في نفسه و طاب كسبه و صلحت سريرته و حسنت خليقته و انفق الفضل من ماله و أمسك الفضل من كلامه و كفّ عن النّاس شرهّ و وسعته السّنّة و لم يتعدّ البدعة : خوشا حال كسى كه در پيش خودش خوار كسبش پاكيزه ( و از راه حلال ) باطن و درونش پاك ، خلقتش نيكو باشد فزونى مالش را در راه خدا دهد ، اضافهء سخنش را نگه دارد ، بديش را از مردم باز دارد ، دين و شريعت را در وسعتش دارد ، و بدعت او را بسوى تطاول و تعدّى نكشاند . 48 طوبى لمن لزم بيته ، و أكل كسرته ، و بكى على خطيئته و كان من نفسه في تعب و النّاس منه في راحة : خوشا حال كسى كه ( از ميان مردم كنارى گيرد ) خانه‌اش را ملازم گردد ، نان خشكيدهء خويش را بشكند و بخورد ، بر گناهش زار بگريد ، نفسش از دستش در رنج ، و مردم از وى آسوده باشند . الفصل السابع و الأربعون حرف الطاء باللفظ المطلق ممّا ورد من حكم أمير المؤمنين علىّ بن ابي طالب عليه السّلام فى حرف الطّاء باللّفظ المطلق قال عليه السّلام فصل چهل و هفتم از آنچه كه وارد گرديده است از حكمتهاى حضرت امير المؤمنين عليّ بن ابي طالب عليه السّلام در حرف طاء بلفظ مطلق آن حضرت فرمودند 1 طاعة الهوى تفسد العقل : پرستش هوا عقل را فاسد مى گرداند . 2 طاعة النّسآء غاية الجهل : زن پرستى غايت نادانى است . 3 طاعة الشّهوة تفسد الدّين : فرمانبردارى شهوت دين را تباه مى گرداند . 4 طاعة الحرص تفسد اليقين : آز را فرمان بردن يقيين را تباه كردن است . 5 طاعة الأمل تفسد العمل : آرزو را فرمان بردن عمل نيك را تباه ساختن است . 6 طاعة الجهول تدلّ على الجهل : نادان را