138 لا تنافس فى مواهب الدّنيا فانّ مواهبها حقيرة : بخششهاى جهان را آرزومند مباش كه آن بسيار كوچك و ناچيز است . 139 لا تسرعنّ الى الغضب فيتسلّط عليك بالعادة و لا تطمعنّ نفسك فيما فوق الكفاف فتغلبك بالزّهادة : سرعت در غضب مكن كه آن بطور عادت بر تو غلبه مىكند ( و جزء طبيعت مى گردد ) و نفست را در بالاترين از رزق كفاف بطمع مينداز كه زهد تو را از بين مى برد ( و بحرصت وامى دارد ) . 140 لا تفرحنّ بسقطة غيرك فانّك لا تدرى ما يحدث بك الزّمان : از لغزش و افتادن ديگرى خوشحال مشو براى اين كه نمى دانى فردا روزگار براى خودت چه تازه پيش مى آورد ( و از كجا كه صد درجه بدتر از شخص افتاده نشوى ) . 141 لا تمنعنّ من فعل المعروف و الإحسان فتسلب الإمكان : از كار خوب و نيك سر مپيچ و رخ متاب كه فرصت از دست گرفته مىشود ( و پشيمانى باقى مى ماند ) . 142 لا تبطرنّ بالظّفر فانّك لا تأمن ظفر الزّمان بك : البتهّ از بادهء پيروزى سرمست مشو زيرا كه تو از پيروزى روزگار بر خودت ايمن نيستى 143 لا تغتررنّ بالأمن فانّك مأخوذ من مامنك : مغرور ايمنى خويش مشو زيرا كه تو از همان جاى امنيّت گرفتار مى گردى . 144 لا تبتهجنّ بخطاء غيرك فانّك لا تملك الإصابة ابدا : از خطاى ديگرى خوشنود مشو كه تو خودت هيچگاه درستكارى را مالك نمى گردى . 145 لا تتّبعنّ عيوب النّاس فانّ لك من عيوبك ما يشغلك ان تعيب النّاس : در پى جستن عيوب مردم مباش كه خودت آن قدرها عيب دارى كه تو را از عيب جوئى مردم باز دارد . 146 لا تقاولنّ الّا منصفا و لا ترشدنّ الّا مسترشدا : جز با شخص منصف گفتگو مكن و جز جوياى هدايت را هدايت منماى . 147 لا تعدنّ عدة لا تثق من نفسك انجازها وعده مده وعده دادنى كه از پيش خودت اطمينان ندارى كه آن را وفا كنى . 148 لا تغتررنّ بمجاملة العدوّ فانهّ كالماء و ان اطيل سخانه بالنّار لم يمتنع من