1467 من لم يشكر النّعمة منع الزّيادة : هر كه سپاس نعمت را نگذارد فزونى آن نعمت از وى باز گرفته شود . 1468 من لم يهذّب نفسه فضحه سوء العبادة هر كه نفسش را پاكيزه نگرداند عادت زشت او را رسوا گرداند . 1469 من عذل سفيها فقد عرّض للسّبّ نفسه : هر كس نادانى را ملامت كند خودش را در معرض شنيدن دشنام در آورده است . 1470 من اثرك بنسبه فقد اثرك على نفسه هر كس تو را بر خويش و منسوب بخويش بگزيند البتهّ تو را به خودش هم خواهد گزيد . 1471 من ساء لفظه ساء حظهّ : هر كه بد گفتار باشد بد عيش است ( و زندگيش آلوده است ) . 1472 من اطلق طرفه اجتلب حتفه : هر كه چشم خويش را ( بسوى حرام و ناموس ديگران ) بگشايد مرگ را بسوى خود بكشاند . 1473 من اطلق لسانه ابان عن سخفه : هر كه زبانش را رها سازد هرزه درائى خويش را هويدا ساخته است . 1474 من وصلك و هو معدم خير ممّن جفاك و هو مكثر : هر كه با تو پيوند كند در صورتى كه او ندار باشد بهتر از كسى است كه از تو دورى كند و حال آنكه او دارا باشد . 1475 من استبدّ برأيه فقد خاطر و غرّر : هر كه برأى خودش استبداد ورزد ( و خود را از رأى ديگرى بى نياز داند ) خويش را بخطر و تباهى در افكند . 1476 من اطمئنّ قبل الاختبار ندم : هر كه پيش از آزمايش به ديگرى اطمينان پيدا كند پشيمان گردد . 1477 من ابرم سئم : هر كه در امورات سخت گيرى كند پشيمان و خسته خاطر شود . 1478 من حفظ التّجارب اصابت افعاله : هر كه تجربه‌ها را نگه دارد و بموقع به كار بندد كارهايش درست از كار در آيد . 1479 من تجنّب الكذب صدقت اقواله : هر كه از دروغ دورى كند گفتارش همه راست باشد 1480 من كان له فى اللّئام حاجة فقد خذل : هر كه را در نزد ناكسان نيازى باشد البتهّ خوار خواهد شد .