1582 ألتّارك للعمل غير موقن بالثّواب عليه : واگذارنده عمل بپاداش آن يقين ندارد . 1583 الفقر و الغنى بعد العرض على اللّه سبحانه : ندارى و دارائى پس از عرض بر پروردگار پاك است ( و انسان وارد قيامت كه شد معلوم مىشود دارا است يا ندار ) 1584 الحياء من اللّه يمحو كثيرا من الخطايا : شرم از خداوند بسيارى از گناهان را از بين مى برد . 1585 ألرّضا بقضاء اللّه يهوّن عظيم الرّزايا : بدادهء خدا خورسندى دادن گرفتاريهاى بزرگ را كوچك مى سازد 1586 الحرص ينقص قدر الرّجل و لا يزيد فى رزقه : آزمندى جاه مرد را بكاهد و بروزيش نيفزايد . 1587 المخاصمة تبدى سفه الرّجل و لا تزيد فى حقهّ دشمنى كردن سبكى خرد مرد را نمايان كند و در باره‌اش چيزى نيفزايد . 1588 ألصّدق مطابقة المنطق للوضع الإلهى راستى تطبيق گفتار و منطق است بوضعى كه خدا معيّن فرموده است ( و شخص بايد زبان را در مورد سخط الهى به كار نيندازد ) 1589 الكذب زوال المنطق عن الوضع الألهى : دروغ دور داشتن گفتار و منطق است از جائى كه خدا معيّن فرموده است 1590 إلينا يرجع الغالى و بنا يلحق التّالى : شخص علوّ كننده بسوى ما باز گردد و از پى در آينده بما برسد . 1591 ألنّفس الكريمة لا تؤثّر فيها النّكبات : بدبختيها در نفس رادمرد بزرگ راه ندارند . 1592 ألنّفس الشّريفة لا يثقل عليها المؤنات : در زندگى آنچه بايد و شايد بر مرد با همّت سنگينى نمى كنند . 1593 ألنّفس الدّنيّة لا تنفكّ عن الدّنائات : دارنده‌اى نفس پست هيچگاه از پستى ها جدائى ندارد 1594 ألتّقوى حصن حصين لمن لجأ إليه : پرهيزگارى دژ استواريست براى آن كس كه بدان پناه برد 1595 ألتّوكّل كفاية شريفة لمن اعتمد اليه : خداى را پشتيبان گرفتن كفايت كننده خوبيست براى كسى كه بدان تكيه زند 1596 ألأخلاص خطر عظيم حتّى ينظر بما يختم له : اخلاص امر بزرگى است ( و پايان آن هويدا نگردد ) مگر اين كه ديده شود امرش چسان پايان مى يابد . 1597 الحرص ذلّ و مهانة لمن يستشعره : آزمندى خوارى و خفّت است براى كسى كه آن را شعار خويش سازد . 1598 الجزع عند المصيبة أشدّ المصيبة : بهنگام گرفتارى بيتابى نمودن از خود گرفتارى دشوارتر است 1599 الجزع عند البلاء من تمام المحنة : بهنگام رنج و محنت زارى كردن گرفتارى را كامل كردن است . 1600 الكبر داع إلى التقحّم فى الذّنوب : گردنكشى شخص