1562 الحكيم يشفى السّائل و يجود بالفضائل : حكيم و دانشمند درد ( نادانى ) سائل را دوا مىكند و فضايل را پخش مى نمايد 1563 العلم زين الأغنياء و غنى الفقراء : دانش آرايشگر دارايان و دارائى ناداران است . 1564 الإخوان زينة فى الرّخاء و عدّة فى البلاء : برادران دينى بهنگام آسايش زينت و بگاه گرفتارى پشتيبانانند 1565 الكريم إذا وعد وفى و إذا تواعد عفى : جوانمرد گاهى وعده كند وفا مىكند و گاهى كه به او خلف وعده كنند عفو مى نمايد 1566 أللّئيم إذا قدر أفحش و اذا وعد أخلف : ناجوانمرد اگر توانا شود بزشتى گرايد و اگر وعده دهد خلاف مىكند . 1567 الكريم إذا أيسر أسعف و اذا أعسر خفّف : جوانمرد بگاه مالدارى حاجت روا مىكند و بگاه سختى بر خويش آسان مى گيرد 1568 ألنّاس رجلان طالب لا يجد و واجد لا يكتفى : مردم دو نفرند جويندهء كه نمى يابد و يابنده كه سير نمى شود 1569 ألنّاس رجلان جواد لا يجد و واجد لا يسعف مردم دو نوعند يكى بخشنده كه نمى يابد ديگر يابنده كه حاجت روا نمى سازد 1570 أللّئيم إذا أعطى حقد و إذا أعطى جحد : ناكس اگر بدهد بكين گرايد و اگر داده شود انكار كند . 1571 الجاهل إذا جحد وجد و إذا وجد ألحد : نادان هرگاه كم خير شود توانگر گردد و هرگاه توانگر شود گرفتار لغزش شود 1572 العامل بالعلم كالسّائر على الطّريق الواضح : آنكه بدانش كار مىكند مانند كسى است كه به راه روشن مى رود 1573 الفقر الفادح أجمل من الغنى الفاضح : ندارى سنگينى كننده بهتر تا دارائى رسوا كننده است . 1574 ألشّكر مأخوذ على أهل النّعم : سپاسگذارى گرفته شده بر اهل نعمتها است ( و آنها بيشتر بايد اين معنى را رعايت كنند ) 1575 ألمودّة فى اللّه اكد من وشيج الرّحم : دوستى در راه خدا رشته‌اش استوارتر از پيوند خويشى است . 1576 المعروف كنز فانظر عند من تودعه : خوبى گنجى است بنگر آن را بكه مى سپارى . 1577 الاصطناع ذخر فارتد عند من تضعه : احسان پس انداز نيست پس بجوى آن را نزد آن كسى كه مى گذاريش 1578 المخذول من له إلى اللّئام حاجة : خوار آن كسى است كه بناكسانش نياز افتد . 1579 أللّجاجة تورث ما ليس للمرء إليه حاجة : ستيزه‌خوئى انسان را وادار بكارى مىكند كه نيازى بدان ندارد 1580 ألتّجارب لا تنقضى و العاقل منها فى زيادة : آزمايشها تمام شدنى نيستند و مرد خرد همواره بفزودن آن سرگرم است 1581 الكاتم للعلم غير واثق بالإصابة فيه : پنهان كنندهء دانش مطمئن نيست كه در آن راه درست پيموده باشد