1425 ألدّنيا حلم و الاغترار بها ندم : جهان خوابى است شيرين و دل باختن بدان پشيمانى دارد . 1426 المصيبة بالدّين أعظم المصائب : درد دين بالاترين دردها است ( و بى دين هيچ ندارد ) . 1427 ألظّنّ الصّواب من شيم أولى الألباب : گمان نيك بردن از روش و رفتار خردمندان است . 1428 الكريم من سبق نواله سؤاله : بخشنده كسى است كه عطايش بر درخواست از وى پيشى گيرد . 1429 العاقل من صدّقت أقواله أفعاله : خردمند كسى است كه گفتارش را كردارش تصديق نمايد 1430 ألكفّ عمّا فى أيدى النّاس عفّة و كبر همّة : پاكدامنى و بلندى همّت از آنچه در دست مردم است دست باز داشتن است 1431 الفعل الجميل ينبى ء عن علوّ الهمّة : كار نيك بجا آوردن حاكى از بلند همّتى انسان است . 1432 العاقل من وقف حيث عرف : خردمند كسى است كه هر جا ( حق را ) بشناسد توقّف كند . 1433 الحازم من أطّرح المؤن و الكلف : دور انديش كسى است كه در بايستها و رنجها را از خويش دور سازد ( و امور زندگى را بر خويش آسان گيرد ) 1435 الحياء يصدّ عن فعل القبيح : حيا و شرم انسان را از زشتكارى باز مى دارد . 1436 الجاهل من استغشّ النّصيح : نادان كسى است كه پند دهنده را خيانتكار بشمارد . 1437 الفكر فى الخير يدعو إلى العمل به : فكر در كار نيك شخص را بسوى كار بستنش مى كشد . 1438 استقباح الشّرّ يدعو إلى تجنبّه : كار زشت را زشت پنداشتن شخص را بكناره‌گيرى از آن وامى دارد 1439 المعروف يكدرّه تكرار المنّ به : منّت گذاشتن پى در پى بخشش را از بين مى برد و تيره مى سازد . 1440 ألنّدم على الذّنب يمنع من معاودته : پشيمانى از گناه انسان را از برگشتن بسويش باز مى دارد . 1441 العلم كلهّ حجّة إلّا ما عمل به : دانش همگيش سر راه را بر انسان مى گيرد جز آنچه به كار بسته شود . 1442 العمل كلهّ هباء إلّا ما اخلص فيه : كارها همه هيچ اند جز آنچه خالص براى خدا گذارده شود . 1443 ألطّاعة للهّ أقوى سبب : فرمان خداى را بردن استوارترين رشته است . 1444 ألذّكر هداية العقول و تبصرة النّفوس : ياد خدا رهنماى خردها و بينش نفسها است . 1445 الغفلة ضلال النّفوس و عنوان النّحوس : غفلت گمراهى نفوس و نمونهء نحوست است .