محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

مقدمه 21

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

پس از بلوغ در زمرهء ايشان درآيد ؟ جالب اينجاست كه نكته‌اى كه كتاب اين عالم مظلوم را برجسته مىكند و از كتاب پدر ( خيراتيه ) و برادر ( فضايح الصوفيّه ) ممتاز مىنمايد ؛ زحمت فوق العاده‌اى است كه ايشان در تطبيق عقايد صوفيّه با عقايد كفّار هند وجوكيها متحمل شده ، والحق كه خوب از عهده برآمده ، وجالب‌تر اين است كه چيزى را كه اين رادمرد تربيت يافته در بيت علم وآگاهى بر آن تأكيد ورزيده واثبات مىنمايد يك شاهد تاريخى دارد كه آن را مدرس چهاردهى در كتاب « سلسله‌هاى صوفيه در ايران » نقل كرده « در زمان زمامدارى فتحعليشاه قاجار تنى چند از بزرگان صوفيه از جانب كمپانى هند شرقى انگلستان از هند به ايران آمده با كوشش وتبليغات دامنه‌دار وبىسابقه در گسترش وتجديد تصوف در ايران سعى بليغ معمول داشتند ، و تا چندى پيش هر يك به زىّ صوفيه در مىآمد در خانقاه بسر برده و به كارى اشتغال نداشتند . . . « 1 » » . شايد بتوان گفت كه آگاهى ووقوف بر اين نكته نيز يكى از عواملى بود كه آن مجتهد غيور ( آقا محمد على ) را برانگيخت تا اين مزدوران استعمار را ابتدا به حبس كشيده

--> ( 1 ) - مقدّمهء سلسلهء صوفيّه ايران : 3 - 4 .