[ كلمهء 38 ] ملامت از اين دسته ، كسانى هستند كه به آنچه از امر دين و ايمان آن‌ها مهم است قانع نيستند ، بلكه در صدد هستند از اسرار دين چيزهايى دريابند كه در شأن آن‌ها نيست ؛ بنابراين در تحصيل آنچه به كار آن‌ها نمىآيد برمىخيزند و از آنچه آن‌ها را درخور است محروم مىمانند ، آن‌گاه مجهولاتى از نادانان و گمراهىهايى از راه گم كردگان اقتباس كرده ، در مسير مردم دام‌هايى از جنس غرور و سخن ناحق مىنهند و كتاب خدا را بر انديشه‌هاى خود حمل كرده ، راه حق را به سوى هواهاى خود متمايل مىسازند . آن‌ها با زبان مىگويند كه ما نزد شبهه‌ها توقّف مىكنيم ، در حالى كه در آن‌ها فرو غلتيده‌اند و مىگويند : ما از بدعت‌ها بيزارى مىجوييم و حال آن كه در آن‌ها پهلو نهاده‌اند . نه باب هدايت را شناخته تا پيروى كنند و نه كورى را تا از آن روى بگردانند ، اينان كجا مىروند و چه دروغ‌ها مىزنند ، در حالى كه نشانه‌ها برپا و آيات ، روشن و عَلَم‌ها بر جاى و استوار است ؛ پس اينان به كجا سرگشته مىروند و چگونه كورانه حركت مىكنند ! بلكه ستمكاران از هواهاى خود جاهلانه پيروى مىكنند ، پس آن كس را كه خدا گمراه كرد و بدون ياور نهاد چه كسى توان هدايت دارد ؟ پس روى خويش با تسليم به سوى دين كن ، دينى كه فطرت خداوندى است و خداوند ، آدميان را بر اساس آن آفريده و هيچ آفريده‌اى را توان تبديل آن نيست . اين همان دين پايدار است ؛ و ليكن بيشترينهء مردم نمىدانند .