كلمهء 21 توهّمى و بيدارباشى امّا سخن آنان كه مىگويند : « اگر كسى در واقع ، ملعون است تو چرا زبانت را به لعنِ او آلوده سازى و اگر ملعون نيست تو با نفرين بر او گناهكار شوى و او از اين كار تو زيان نبرد » مقصود اين كسان يا شبهه‌افكنى از روى شقاوت است يا مجادله‌اى براساس باطل تا ناحق را به باطل بپوشانند . بايد بدين‌گونه آنان را پاسخ گفت : بنابر اين ديگر تو هم بر رسول‌خدا صلى الله عليه و آله درود نفرست ؛ چه اگر آن حضرت در واقع سزاوار درودِ خداوند باشد آن درود به وى مىرسد ، چه انگيزه‌اى براى رساندن به آن درود وجود دارد و اگر سزاوار نباشد ، تو با اين درودت بر خداوند جرئت كرده‌اى و چيزى را براى آن حضرت از خدا خواسته‌اى كه او خود انجام نداده است ؛ امّا نه چنين است و حتماً چنين نيست ، بلكه ثواب درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله مانند ديگر دعاها از سبب‌هاى بسيار مطلوبى است كه خداوند نمىخواهد امور عالم را جز با آن اجرا كند . احكام الهى فراتر از فهم درك‌هاى حسرت‌زده است و شريعت پاك خداوند ، فراتر از قرار گرفتن در دسترس فهم‌هاى كوتاه است . نه به خدا سوگند ! بلكه نفرين و طعن نسبت به آنان كه سزاوار آن هستند عبادت است ، همان سان كه درود و دعا براى سزاواران بدان‌ها عبادت است ؛ بلكه چراغِ عبادت و كليد خوشبختى ، نفرين بر دشمنان خدا و جهاد با آنان است با هر وسيله و هر راه ممكن و در صورتى كه خطر و زيانى او را تهديد نكند : بگيريد آنان را و بكشيد هر كجا يافتيد ، با آنان بجنگيد كه خدا آنان را به دست شما عذاب كند و خوارشان نمايد و شما را بر آنان پيروز گرداند و سينهء گروه مؤمنان را شفا بخشد و خشم آنان فرو نشاند و خداوند توبهء هركس را بخواهد بپذيرد .