واكنش‌هاى شديدى را بويژه در ميان مخالفان فلسفه و اخباريان برانگيخت . ظهور اين مخالفت را در تأليف الشافى فى شرح اصول الكافى مىتوان مشاهده كرد ؛ چنانچه وى در مقدّمهء كتاب آورده است : قد اشتمل اصول الكافى بالإشكال و ليس الباعث عليه فى الأكثر إلّاأنّ جمعاً أدخلوا بعض اصول الفلاسفة و بعض اصول المعتزلة واجتهاد المخالفين فى اصول أصحابنا ، فذهبوا إلى ما أرادوا مفزعهم فى المعضلات إلى أنفسهم و تأويلهم فى المبهمات على آرائهم ، كأنّ كلّ امرئ منهم إمام نفسه قد أخذ منها فيما يرى بعُرى وثيقات و أسباب محكمات فنسأل اللَّه العفو والعافية . « 1 » به عقيدهء او برخى از شروح اصول الكافى ، مشتمل بر اشكالاتى است كه منشأ آن ، ورود برخى از آراى فلاسفه و معتزله و نيز برخى اجتهادات مخالفان در جوامع اوّليهء روايى اصحاب اماميه ( اصول حديثى ) بوده است . هر گروهى در حلّ مشكلات و تفسير مبهمات ، بدون اعتماد به محكمات ، صرفاً به آراى شخصى خود استناد و اعتماد كرده‌اند ، و هر طايفه ، خود را امام و مقتداى خويش قرار داده‌اند . از اين رو ، وى در اين شرح ، تلاش دارد بدون بهره گيرى از آراى ظنّى و استدلالات عقلى ، بلكه با اعتماد به محكمات آيات ، به تفسير و شرح برخى متشابهات بپردازد . در اين رهگذر نيز ، به نتايج جالبى در خصوص اثبات امامت امير المؤمنين على عليه السلام و اولاد طاهرش عليهم السلام دست يافته است كه مىتوان آن را ويژگى بارز اين شرح دانست كه در مباحث بعدى ، توضيح بيشترى دربارهء آن خواهيم داد . به طور كلّى ، ويژگىهاى اين شرح را مىتوان به شرح ذيل احصاء نمود : 1 . تفسير آيات و روايات مفسّران ، در فهم و تفسير آيات ، هر كدام به تناسب ميزان علمى و نوع تخصّص و

--> ( 1 ) . الشافى فى شرح اصول الكافى ، مقدّمه .