تفسيرى اهل بيت عليهم السلام با تكيه بر روايات الكافى است - ، تأمّل در نكات زير ، بايسته مىنمايد : 1 . نقشى كه امامان اهل بيت عليهم السلام در تفسير قرآن ايفا كردند ، نقش تربيتى - آموزشى و راه‌نمايى مردم به راه‌هاى تفسير بوده است . آن بزرگواران ، در پىِ بيان شيوه‌اى شايسته براى فهم معانى كلام خدا و كيفيت احاطه بر نكات دقيق و اسرار اين كلام جاودانهء الهى بودند . لذا تفسير آنها از قرآن كه در قالب روايات به ما رسيده است ، جنبهء الگويى دارد كه به امّت و علما ، شيوه‌هاى تفسير را بياموزند ؛ آن هم شيوه‌هايى كه بر پايه‌هايى مستحكم و اصولى استوار ، بنا نهاده شده باشد . « 1 » 2 . اگر دقّت شود ، در تفاسير منقول از امامان ، نوعى خلط ميان تفسير ظاهر و باطن به چشم مىخورد ، همانطور كه در بعضى موارد ، بين تفسير و تطبيق مصاديق آن نيز اشتباهاتى رُخ داده است ، به اين شكل كه آنچه در روايت ، ذكر و بدان تصريح شده ، مصداق يا يكى از بارزترين مصاديق آيه است ؛ ولى برخى آن را تفسير كامل آيه پنداشته‌اند . لذا جدا ساختن اين دو امر و فرق ميان آنها ، ضرور مىنمايد تا راه صواب ، مشخّص گردد . « 2 » براى نمونه ، نگارندهء پايان‌نامه ، ذيل عنوان اوّل ( توضيح شفاهى در تبيين آيات ) ، روايت زير را آورده است : عن معاوية بن عمّار ، عن أبى عبد اللَّه عليه السلام فى قول اللَّه عز و جل : « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها » « 3 » قال : نحن و اللَّه الأسماء الحسنى الّتى لايقبل اللَّه من العباد عملًا إلّابمعرفتنا . « 4 »

--> ( 1 ) . تفسير و مفسّران ، ج 1 ، ص 451 . ( 2 ) . همان ، ص 452 . ( 3 ) . سورهء اعراف ، آيهء 180 . ( 4 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 143 .