توسل مىجويند اعتقاد به « الوهيت » و خدايى آنان ندارند و ايشان را شريك براى خدا قرار نمىدهند بلكه معتقدند كه پيامبران و اوليا جملگى بندگان خدايند و همگى مخلوق اويند و هيچ عقيده ندارند كه ايشان شايستهء پرستش‌اند . اما مشركان كه اين‌گونه آيات ياد شده در مورد آنان فرود آمده است بُت‌ها را شايستهء « الوهيت » مىدانستند و آنها را همچون پروردگار گرامى مىداشتند ، اگرچه اعتقاد داشتند كه آنها خالق هيچ چيز نيستند . اما مؤمنان در مورد پيامبران و اولياى خدا قائل به استحقاق و شايستگى عبادت و الوهيت نمىباشند و آنان را همچون پروردگار بزرگ نمى دارند ، بلكه معتقدند كه اينان بندگان خدا و دوستان او و كسانى مىباشد كه خداوند آنان را برگزيده و گرامى داشته است و به بركت ايشان بندگانش را مىآمرزد و بر آنان رحمت مىآورد و با اين اعقتاد به اينان تبرك مىجويند تا به رحمت خداوند نايل آيند .