اين شعر است كه متضمن است تاريخ روز وفات و سال وفات را و آن شعر اين است : « ماه رمضان » چو بيست و هفتش كم شد ( 1037 ) * تاريخ وفات باقر اعلم شد ( 1110 ) و بعضى سال وفات را يك هزار و صد و يازده گرفته‌اند و مطابق يافته‌اند آن‌را با كلمهء « غم و حزن » ، پس بنابراين سنين عمر آن جناب به هفتاد و چهار مىرسد و اين مختار صاحب نخبة المقال است ، چنان كه فرموده : و المجلسى « 1 » بن تقيّ باقر * له بحار كلّها جواهر مجدّد المذهب بالوجه الأتمّ * و « عد » 74 عمرا قبضه « حزن و غم » 1111 و لكن قول اول اشهر « 2 » است ، و قبر شريفش در اصفهان در جامع عتيق در بقعه‌اى واقع است و مزار و ملجاء خلايق است . و از مجربات و مشهورات است استجابت دعا در سر قبر آن بزرگوار . و در آن بقعهء شريفه جماعتى از علما و صلحا مدفونند ؛ مانند والد ماجدش ملا محمد تقى ، و جناب ملا محمد صالح مازندرانى ، و آقا هادى بن ملا محمد صالح ، و ملا مهدى هرندى ، و ميرزا محمد تقى الماسى بن ميرزا محمد كاظم بن مولى عزيز اللّه بن محمد تقى المجلسى رحمه اللّه و ملا محمد على استرآبادى كه او و ملا محمد صالح هر دو داماد مجلسى اولند . و از منامات صادقهء عجيبه كه مشعر است بر كثرت جلالت علّامهء مجلسى رحمه اللّه خوابى است كه از علامة الأنام ، صاحب جواهر الكلام نقل شده كه ، روزى در مجلس درس فرمود كه ، ديشب خواب ديدم كه گويا به مجلس بزرگى وارد شدم كه در او بود جماعتى از علما و بر در آن ، دربانى بود . اذن بار خواستم مرا داخل نمود و چون وارد شدم ديدم كه در آن مجلس جمع شده‌اند جميع علماى متقدمين و متأخرين و در صدر مجلس مولانا العلّامة المجلسى نشسته من تعجب كردم . از آن دربان پرسيدم كه ، سرّ اين‌كه مقدم نشسته علّامهء مجلسى بر جميع علما چيست ؟ گفت : او معروف

--> ( 1 ) . ماه رمضان - 1137 . 1137 27 - 1110 ( 2 ) . مختار مرحوم شيخ على حزين كه درك زمان مرحوم مجلسى را كرده همين است . آيت اللّه لاجوردى