آن حضرت را به ساير پيغمبران عليهم السّلام قال : كان في علمه كآدم إذ * علّم شرح الأسماء و المكنيا - الأبيات . چنان كه اشاره كرده به آن شيخ ازرى فى قوله : جمع اللّه فيه جامعة الرسل * و أتاه فوق ما أتاها و هم مفجّع در تفصيل واقعهء رد شمس بر امير المؤمنين عليه السّلام قصيدهء فاخره « 1 » گفته . و از بعض اسانيد معلوم مىشود كه او از مشايخ ابن خالويه نحوى امامى است كه در سنهء 370 وفات كرده و ترجمه‌اش در حسين بن احمد گذشت . محمّد بن أحمد بن عبد اللّه بن قضاعة بن صفوان [ بن مهران ] الجمّال ، نزيل بغداد « 2 » ، معروف به « أبو عبد اللّه » عالم مفضال ربانى ، ثقهء جليل القدر ، شيخ طايفه و فقيه اماميه . روايت مىكند از او شيخ مفيد و تلعكبرى و غيره ، و روايت مىكند او از على بن ابراهيم قمى ، و كتب بسيار تصنيف كرده از جمله : كتاب الكشف و الحجة ، و كتاب أنس العالم ، و تأديب المتعلم ، و كتاب يوم و ليلة و كتاب تحليل متعه ، و رد بر كسى كه حرام كرده آن‌را و كتاب رد بر واقفه ، و كتاب ثواب القرآن ، و كتاب الغيبة ، و كتاب الامامه ، و كتاب الجامع فى الفقه ، و گفته شده كه او امّى بوده ، و اين كتاب‌ها را از حفظ گفته و كاتب نوشته و اين شيخ در خدمت جناب قاسم بن العلاء « 3 » وكيل ناحيهء مقدسه بوده و در مدينة الران از ارض اذربيجان و احوال قاسم را تا وفاتش نقل كرده .

--> ( 1 ) . در قصيده اشباه نيز به رد شمس اشاره كرده ، آن‌جا كه مىگويد : ردّت الشّمس بعد ما حازها الغر * ب فألفى وقت الصّلاة خليّا الأبيات ( 2 ) . تنقيح المقال ، ج 2 ، ص 71 ؛ جامع الرواة ، ج 2 ، ص 61 ؛ خلاصة الاقوال ، ص 132 ؛ روضات الجنات ، ج 6 ، ص 121 ؛ رجال النجاشى ، ص 272 ؛ ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 454 ؛ الذريعه ، ج 2 ، ص 233 ؛ الفهرست ، ص 159 ؛ الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 419 ؛ مجمع الرجال ، ج 5 ، ص 136 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 521 ( 3 ) . در مورد اين بزرگوار ر . ك : قاموس الرجال ، ج 7 ، ص 364 ؛ سفينة البحار ، مادهء « قم »