سيم : وفات شيخنا البهائى . همانا وفات شيخ بهائى - زيد بهاؤه - در 12 شوال سنهء هزار و سى در اصفهان واقع شد چنان كه بعضى در تاريخ او گفته‌اند : « افسر فضل اوفتاد و بىسروپا گشت شرع » . « 1 » و در نخبة المقال هزار و سى و يك گرفته ، چنان كه گفته : و ابن الحسين سبط عبد الصمد * بهاء ديننا جليل أوحدى حاز العلوم كلها و استكملا * و عمره ملح ( 78 ) توفّي في غلا ( 1031 ) و بعد از وفات جنازهء شريفش را به ارض اقدس حمل كردند و در جوار روضهء رضويه - على ساكنها السلام و التحية - در خانهء آن جناب ، او را دفن كردند و فعلا مقبرهء آن بزرگوار بين مسجد گوهرشاد و صحن نو در ميان بقعهء « 2 » بزرگى واقع است و مزار و محل نذورات مردم است و پيوسته شمع و چراغ بر روى قبرش افروخته است ليلا و نهارا و ارباب تقوا و قدس چون از مزار آن بزرگوار بگذرند شرط ادب به جاى آورند و روح پرفتوحش را به فاتحه ياد و شاد نمايند و از باطن شريفش استمداد نمايند . گويند كه ، آن جناب پيش از وفات خويش به شش ماه به مزارستان گذشت و از قبر بابا ركن الدين « 3 » صدايى شنيد با اصحاب خويش كه از جمله مولانا محمد تقى مجلسى بوده فرمود : شما شنيديد آن صوتى كه من شنيدم ؟ گفتند : نشنيديم . پس شيخ بعد از آن پيوسته مشغول گريه و تضرّع و مناجات با قاضى الحاجات بود و توجه به آخرت داشت تا وفات يافت و بعد از مبالغه و اصرار كه از او پرسيدند چه شنيديد ؟ فرمود : مرا خبر دادند كه استعداد و تهيهء مرگ خود ببينم . و بعد از آن به فاصلهء شش ماه تقريبا وفات كرد . مولانا محمد تقى مجلسى فرموده كه ، من تشرّف جستم به نماز خواندن بر جنازهء او با جميع طلبه و فضلا و بسيارى از مردم كه قريب پنجاه‌هزار

--> ( 1 ) . تذكرهء نصرآبادى ، ص 150 ( 2 ) . بدان‌كه ، در بقعه شيخ بهائى نزديك در آن قبرى است كه بر روى آن صندوقى دارد و معروف است نزد سدنهء آن بقعه كه آن قبر شيخ عبد الصمد برادر شيخ بهائى است ، و لكن در ترجمهء عبد الصمد دانستى كه آن مرحوم در نجف اشرف مدفون است . و بعضى احتمال داده‌اند كه اين برادرزادهء شيخ بهائى است به نام عبد الصمد و اللّه العالم . ( منه رحمه اللّه ) ( 3 ) . از دانشوران قرن هشتم هجرى است