ساله بود ، به مجلس وارد شد و عبدالله هم به احترام امام ( ع ) از جاى برخاست . او را در آغوش كشيد و ميان پيشانى او را بوسيد . مجلس نيز پيرامون گفت وگوى شيعيان با امام جواد ( ع ) ، ادامه يافت . « 1 » مرحوم مامقانى پس از ذكر اين روايت ، قائل به عدالت عبدالله شده است . « 2 » سيدجعفر اعرجى از او به سيدى جليل القدر و مقدم بر ساير سادات ، ياد مىكند . « 3 » ابن طباطبا ، او را ساكن نصبين كوفه مىداند . « 4 » از اين‌رو ، قبرى به او ، در عراق ، در منطقه « خرّم غماس » ، مشهور است . « 5 » سن او را هنگامى كه در مدينه بود ، نود سال نوشته‌اند . « 6 » ضامن بن شدقم ، وى را مكنا به « ابوجعفر » « 7 » مىداند . به نقل بيشتر علماى انساب ، عبدالله داراى سه دختر و پنج پسر ، به اسامى زينب ، فاطمه ، رقيه ، احمد ، محمد ، حسين ، حسن و موسى بوده است . « 8 » « ابوطالب مروزى » ، تعداد پسران وى را شش تن مىداند . اما از ذكر نام ايشان ، خوددارى كرده است . « 9 »

--> ( 1 ) . عيون المعجزات ، ص 120 ؛ بحارالانوار ، ج 50 ، صص 91 و 100 ؛ الاختصا ، ص 102 . ( 2 ) . تنقيح المقال ، ج 2 ، ص 319 . ( 3 ) . مناهل الضرب فى انساب العرب ، ص 497 . ( 4 ) . منتقلة الطالبيّه ، ص 329 . ( 5 ) . مراقد المعارف ، ج 2 ، صص 46 و 47 . ( 6 ) . الاختصاص ، ص 99 . ( 7 ) . تحفة الازهار وزلال الانهار ، ج 3 ، ص 223 . ( 8 ) . المجدى فى انساب الطالبيّين ، صص 116 و 117 ؛ النفحة العنبريّه فى انساب خير البريّه ، صص 94 و 95 ؛ روضة الألباب ، ص 107 . ( 9 ) . و الفخرى فى انساب الطالبيّين ، ص 16 .