32 . مير سيد محمد شهشهانى اصلًا از سادات حسينى خورزوق دو فرسخى شهر از بلوك برخوار است ، از نسل حسن افطس ابن على بن على بن حسين عليه السلام ، كه چون ساكن محله شهشهان بود و آنجا بساط اقامت و تدريس و رياست فتوا و امور شرعيه داشت ، به نسبت شهشهانى معروف شد ، و ارتباطى با خاندان سادات شهشهانى منسوب به مير علاء الدين محمد حسينى ملقّب به شاهشهان ، يعنى نقيب النقباء مقتول 850 نداشت . مير سيد محمد از اكابر فقها و مفتيان و مدرّسان فقه و اصول است كه در مسجد ذوالفقار و بعضى مساجد شهشهان امامت ، و اكثر در همين مساجد تدريس مى كرد ، و حوزه درسش به خواصّ فضلا و علماى وقت مشحون بود . همه عمرش صرف تأليف و تصنيف و تربيت و تعليم طالبان علوم شرعيه شد . از طبع شعر و اطّلاعات وسيع ادبى نيز بهره كافى داشت ، و هيچ كس را در مقابل خود شايسته مقام اجتهاد نمىشمرد . عمده تحصيلاتش در اصفهان نزد حاج محمد ابراهيم كلباسى بود و بعد از وفات استادش ، مدّتى رياست تدريس و فتواى اصفهان به دو اختصاص داشت . صاحب روضات درباره وى مى گويد : احدى را در اشتغال به امر علم و تعليم و اجتناب از تضييع عمر مانند وى نديدم . « 1 » مير سيد محمد شهشهانى مجتهد مسلّم و داراى مقلّدين بسيار بوده ، و در فقاهت مسلكى ما بين اصولى و اخبارى داشته است . از مؤلفاتش مخصوصاً « أنوار الرياض » بسيار مورد توجه علما و فقها واقع شده و نسخ آن دست به دست مى گشته است . « 2 » علامه طهرانى ، شيخ محمد تقى رازى را از اساتيد او شمرده است . « 3 » به نوشته عبرت نائينى : مير سيّد محمّد يك چشمش نابينا و چشم ديگرش ثلث

--> ( 1 ) . روضات الجنات ج 2 ص 104 . ( 2 ) . تاريخ اصفهان ( فصل تكايا و مقابر ) ص 238 - 236 . ( 3 ) . الكرام البررة ج 3 ص 412 .