خوش مذهبى ، و معتنى به شأن تصلّب در ظواهر شرع و صاحب دين بود ، انتهى . اطوار مير مرحوم قدرى مشهور است ، و چندين مرتبه به هند رفته ، « 1 » و مىفرمود كه مكسب و مصرف در دو محلّ بايد ، يعنى از محلّى بايد كسب كرد و در محلّ ديگر بايد خرج كرد » . « 2 » زنوزى در رياض الجنة مى نويسد : « از يكى از مشايخ استماع افتاد كه جناب مير خروسى داشته ، اغلب روزها خروس خود را برداشته مى آمد و در ميان ميدان اصفهان داخل مجمع خروس بازان مى شد و بعد از لمحه اى مى رفت . . . گويند : در ايام ملامت ، هر روز يك نفر زن فاحشه با يك شيشه شراب علانيه از بازار گرفته ، به خانه خود مىبرد ، و مردم ظاهربين او را ملامت مىكردند . بعد از آن كه تعمّق نمودند معلوم شد كه فاحشه را به خانه خود برده ، محبوس مىكند كه مسلمانى را به معصيت نيندازد ، و شراب را هم در خلوت مىريزد تا مسلمانى او را بيع نكرده نياشامد » . « 3 » واله داغستانى در رياض الشعراء مى نويسد : « شرح بزرگى و جلالت شأن آن زاهد زمان زياده از آن است كه اين بى سواد مكتب دانش ، شمه اى از آن تواند بيان نمود . اكثر لباس نمد مى پوشيد و با اوباش و اجامره صحبت مى داشت . در حلقه معركه خروس بازان حاضر شده ، خروسى در زير بغل خود مى گرفت . . . جناب مير مكرّر به سير هندوستان آمده اند و در اين جا نيز

--> ( 1 ) . صاحب عرفات مى نويسد : « مكرّر به جانب هند آمده ، نوبت اول به اتفاق آمديم . بعد از رسيدن ، به حسب اتفاق ، ميرزا جعفر آصفخان او را رعايت نموده ، به جانب عراق فرستاد ، و بنده در گجرات بودم كه وى از عراق باز به گجرات آمد و از آنجا متوجّه دكن شد . اگرچه رتبه سخنش در خور فضيلت نيست از بسيارى شعرا بهتر و بيشتر است ، و در اين ازمنه نيز به هند آمده ، باز به عراق مراجعت نموده ، و باز در هند است » . عرفات العاشقين ج 1 ص 554 555 . ( 2 ) . وقايع السنين والاعوام ص 515 - 514 . ( 3 ) . رياض الجنة ج 1 ص 515 521 .