احتمال اول : اختلاف در اين است كه آيا الآن مهر را از مرد طلبكار است يا نه ؟ و بر اساس اين احتمال ، نزاعى در مورد اينكه آيا زن به دنبال عقد ، مهر را مستحق شده است يا نه ؟ و مؤيّد اين احتمال اين است كه مرحوم محقق در صدد تحرير و مرتب سازى مطالب مطرح شده در كتب شيخ بوده است ، و عبارات شيخ و ابن براج و همينطور قدر مسلّم از عبارت ابن ادريس همگى با اين احتمال سازگارى دارند و لذا بعيد است كه مقصود محقق حلى احتمال ديگرى باشد . احتمال دوم : اين است كه نزاع در اصل استحقاق مهر از ابتداء باشد و ظاهر كلام علامه و صريح كلام فخرالمحققين در « ايضاح » اين احتمال است . و مؤيّد اين احتمال اين است كه در استدلال براى تقديم قول زوج ، به اصالة البرائة تمسك كرده‌اند كه مقتضايش اين است كه زوج مىخواهد بگويد كه اصلًا مهرى به ذمه من نيامده است ، تا اينكه بدهكار به تو باشم ، پس نزاع بايد در اصل استحقاق باشد . الف ) بحث از نزاع قبل از دخول با توجه به اينكه بنابر هر دو احتمال ، حكم در صورت نزّاع قبل از دخول روشن بوده و مثل هم است ، آنها را به صورت يك جا بحث مىكنيم و آن اينكه حكم در اين صورت به طورى كه محقق مىگويد و صاحب جواهر هم تاييد مىكند ، صاف بوده و مورد اشكال نيست ؛ و قول فروج مقدم است ؛ براى اينكه شرط اينكه مهرى به گردن زوج بيايد ، عبارت از ذكر مهر در هنگام عقد و يا فرض كردن آن در بعد از عقد است و در صورت شك در چنين ذكر يا تعيينى ، اصل با منكر است ، پس اصالة العدم مىآيد و از طرفى ، چون عقد دائم است ، نبودن مهر هم ضربه‌اى به عقد نمىزند . و به عبارت ديگر : در كتب متأخرين از مرحوم شيخ در اينجا به استصحاب تمسك مىكنند و قائل به وجود اصل موضوعى و اصل عدم تسميه مهر و عدم تعلق مهر