معيب به ضميمه أرش پرداخت شود ، هم قيمت سالم پرداخت شده و هم اصل عين محفوظ مانده است ، در حالى كه اگر عين معيب بدون أرش پرداخت شود ، قيمت سالم پرداخت نشده است . بنابراين اولويت در مورد عين معيب با أرش ، درست است . اما عين معيب بدون أرش بر قيمت سالم چه اولويتى دارد . مقتضاى نصوص مرحوم صاحب جواهر مىفرمايد اگر چه طبق قواعد اوليه بايد بگوييم كه ما فرضتم خود عين است و لذا خودِ عين را زوج مالك مىشود منتها نقصش بايد به وسيله أرش جبران شود ، ولى به حسب دو روايتى كه در مسأله هست ، قيمت سالم يوم الدفع تعين پيدا مىكند . اين دو روايت يكى روايت على ابن جعفر و ديگرى روايت سكونى است كه قبلًا خوانده شده است . در روايت اين گونه آمده كه غلام بچه‌اى مهر قرار داده شده است . حضرت مىفرمايند كه زوجه بايد قيمت يوم الدفع را بپردازد . مرحوم صاحب جواهر مىفرمايد ممكن است در اينجا يك تخيل بدوى بشود كه اين روايت اختصاص به مورد بزرگ شدن وصيف دارد و در مورد اوصاف ديگر كليت ندارد . منشأ تخيل اين است كه در روايت سكونى بعد از بزرگ شدنِ وصيف نزد زوجه ، تصريح شده است كه فيزيد أو ينقص بخلاف روايت على ابن جعفر كه در آن اين عبارت وجود ندارد . و از اينجا كه ذيل روايت دارد لا ينظر فى زيادة و لا نقصان ، يعنى به زياد و كم و كبر و صغر نگاه نمىشود ممكن است كسى تخيل كند هر دو روايت يك مطلب را مىگويند و به خصوصيتى كه در وصيف در اثر بزرگ شدن حاصل مىشود اختصاص داشته باشند و نتوان نتيجه كلى گرفت . ولى صاحب جواهر به اين تخيل بدوى پاسخ مىدهد و مىفرمايد ما مىتوانيم استظهار كنيم كه چنين خصوصيتى در كار نيست . چون تعبير روايت به اين صورت است كه بايد قيمت يوم الدفع را در نظر بگيريد . حالا مىخواهد اين وصيف كه