موجب استقرار تمام مهر مىشود ؟ يا اينكه مثل طلاق قبل از دخول ، موجب تنصيف مهر مىشود و يا تفصيلى در كار هست ؟ اقوال فقهاء در مسأله سه قول در اين باره وجود دارد كه عبارتند از : 1 - استقرار تمام مهر با موت يكى از زوجين ؛ ترديدى در شهرت اين قول در بين قدماء و چه در بين متأخرين وجود ندارد و افرادى كه ادعاى شهرت آن را كرده‌اند زيادند كه عبارتند از : شهيد اول در « غاية المراد » ، ابن فهد در « مهذب البارع » - گاهى هم به تعبير به اشهر يا اكثر نموده است - صيمرى در « غاية المرام » ، صاحب « جواهر » و صاحب « انوار الفقاهه » و بعضى هم مثل فخر المحققين در « ايضاح » تعبير به اكثر نموده‌اند . و بلكه صريح برخى و ظاهر بعضى ديگر دعواى اجماع بر استقرار تمام مهر در صورت موت زوج قبل از دخول است : سيد مرتضى در « ناصريات » مىگويد : « الذي يذهب اليه اصحابنا ان من سمى لامرأة مهرا و مات عنها قبل الدخول ، فلها جميع المهر و على ذلك اجماع جميع الفقهاء بلا خلاف بينهم و من خالف فى ذلك فالحجة عليه تقدم الاجماع بخلافه » و سيد بن زهرة در « غنية » و سبزوارى قمى هم در « جامع الخلاف » به عين عبارت او مىگويند : « فان دخل بها او مات عنها استقر كله بلا خلاف » كه اين عبارات صريح در عدم خلاف در بين شيعه بلكه در بين فقهاى مسلمين است ؛ چرا كه اين گونه تعبيرات در آن دوره‌ها ، غير از تعبير به اجماع و لا خلاف در عصر حاضر است . محقق اردبيلى هم كلامى دارد كه ظاهر در اجماعى بودن مسأله است ، در « مجمع الفائدة » مىگويد : « لا يقول الاصحاب بالتنصيف فى المتوفى عنها زوجها » . 2 - تعلق نصف مهر با موت يكى از زوجين ؛ قائلين به اين قول عبارتند از : از قدماء : ابن جنيد به نقل علامه از كتاب « احمدى » يا هر چه باشد ، كه به دست