اشكال صاحب مدارك ( در نهاية المرام ) به اين دليل : اين كه متعه نيز مانند امه است در زن ذات الشهور است يعنى زنى كه در سن من تحيض است و حيض نمىبيند « 1 » ولى براى ذات الاقراء از اين روايت استفاده نمىشود ، و كسانى هم كه در اين مورد متعه را به امه ملحق كرده‌اند ، روايت را تقطيع كرده‌اند و گفته‌اند المتمتع بها بمنزلة الامة ، در حالى كه اين مسأله به دنبال اين مسأله است كه در ذات الشهور عده حره سه ماه است و امه نصف حره يعنى چهل و پنج روز و متعه نيز مانند امه است ، كه در اثر تقطيع حكم امه ذات الاقراء را به متعه سرايت داده‌اند . خود صاحب مدارك در نهاية المرام ، روايتى حسنه را كه آن را كمتر از صحيحه نمىداند به عنوان دليل ذكر كرده است . كشف اللثام نيز ابتدا همان مناقشه در استدلال به روايت محمد بن فضيل را ذكر كرده و سپس ، هم روايت مورد نظر صاحب مدارك را آورده و هم مرسله ابى بصير در كتاب حسين بن سعيد را كه با نام نوادر احمد ( احمد بن محمد بن عيسى راوى اين كتاب است ) چاپ شده است « 2 » . روايتى كه در كتاب حسين بن سعيد آمده همان مرسله عياشى است و روايت ديگرى نيست ، منتها اسناد روايات عياشى را اسقاط كرده‌اند . بنابراين ، دليل عمده اين قول يكى روايت اسماعيل بن فضل هاشمى « 3 » است كه به دليل وجود ابراهيم بن هاشم در سند آن ، صحيحه يا حسنه بودنش مورد بحث است ، كه البته طبق تحقيق صحيحه مىباشد . و ديگرى صحيحه ابى بصير است كه

--> ( 1 ) - سيد محمد العاملى ، نهاية المرام ، تحقيق : عراقى و اشتهاردى و يزدى ، مؤسسة النشر الاسلامى ، 1413 ق ، ج 1 ، ص 256 . ( 2 ) - رك : الفاضل الهندى ، كشف اللثام ، مؤسسة النشر الاسلامى ، قم ، 1416 ، ج 7 ، ص 289 - 290 . ( 3 ) - وسائل الشيعة ، باب 4 از ابواب المتعه ، حديث 8 .