مىگويد كه اگر حيض ببيند عده او دو قرء است و اگر در سن من تحيض باشد و حيض نبيند ، معيار چهل و پنج روز است و براى كسى كه حيض مىبيند چهل و پنج را معيار قرار نداده است ، ولى ابن بابويه عبارتى دارد كه ممكن است بر اساس آن نسبت دادن اين قول به ايشان صحيح باشد « 1 » . دو سه نفر از بزرگان را ديده‌ام كه از كلام ايشان استفاده مىشود كه قائل به چهل و پنج روز هستند ، يكى صدوق در هدايه و برخى عبارت‌هاى مقنع « 2 » ، ديگرى على ابن ابراهيم در تفسيرش « 3 » و سومى صاحب فقه رضوى « 4 » . ولى اين كه مجلسى اول اين قول را به جماعتى نسبت داده نظر به فقه رضوى ندارد ، زيرا ايشان اين كتاب را كتاب امام مىداند ، و ظاهر كلامشان هم اين است كه قائلين به اين قول بيش از دو نفرند . بررسى قول اول ( دو حيض ) : اين قول را به شيخ نسبت داده‌اند كه در نهايه هم همين مطلب آمده است « 5 » . علامه براى اين قول استدلال به روايت محمد بن فضيل عن ابى الحسن الماضى عليه السلام « 6 » را ذكر كرده « 7 » و تا زمان صاحب مدارك نيز علما اين استدلال را به عنوان مدرك اين قول ذكر كرده‌اند . اين روايت درباره امه است ولى چون در صحيحه زراره چنين آمده كه على المتعه ما على الامة « 8 » ، اين روايت به بحث متعه ارتباط پيدا مىكند .

--> ( 1 ) - رك : شيخ صدوق ، الهداية ، مؤسسة الامام الهادى ، قم ، 1418 ق ، ص 265 . ( 2 ) - رك : منبع پيشين ، و نيز المقنع ، مؤسسة الامام الهادى ، قم ، 1415 ق ، ص 341 . ( 3 ) - ابى الحسن على ابن ابراهيم القمى ، تفسير القمى ، مؤسسة دار الكتاب ، قم ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 79 . ( 4 ) - فقه الرضا ، تحقيق : مؤسسة آل البيت ، المؤتمر العالمى للامام الرضا عليه السلام ، ص 329 . ( 5 ) - النهاية ، دار الاندلس ، بيروت ، افست منشورات قدس ، قم ، ص 492 . ( 6 ) - وسائل الشيعة ، باب 40 ، از ابواب العدد ، حديث 5 . ( 7 ) - علامه در مختلف ، اين روايت را مدرك استدلال شيخ مىداند . رك : مختلف الشيعة ، مؤسسة النشر الاسلامى ، قم ، 1415 ق ، ج 7 ، ص 233 . ( 8 ) - وسائل الشيعة ، باب 52 از ابواب العدد ، حديث 2 .