تحقق دخول ، امكان مباشرت قطعاً استفاده مىشود . « 1 » و ليكن به نظر ما استدلال به آن روايات ( در حدائق روايات مورد نظر ذكر شده است ) تمام نيست و نمىتوان از آنها چنين استفاده‌اى كرد ، زيرا از اينكه پس از ذكر عيوب مذكور فرض تحقق دخول مطرح شده است نمىتوان استفاده كرد كه در همه آنها امكان دخول بوده است بلكه فقط اين نكته فهميده مىشود كه ميزان در عدم حق خيار دخول است كه البته تحقق دخول فرع بر امكان آن است . اما اينكه در كدام يك از آن عيوب اين امكان وجود دارد روايات نسبت به آن ساكت است « 2 » . بله آن رواياتى را كه ما در نكته اول اشاره كرديم دليل بر امكان مباشرت در مورد قرناء هست ، زيرا ظاهر از اتصال جمله « ما لم يقع عليها فاذا وقع عليها فلا » به « قرن و هو العفل » اين است كه راجع به عيب « قرن » اين تفصيل مطرح شده است [ و يا لااقل رجوع آن به اخير متيقن است ] و لذا دليل بر امكان مباشرت با قرناء هست . 2 - بحثى اصولى درباره معمم و مخصص بودن « علت » و بيان مختار استاد مد ظله در جلسه قبل اشاره‌اى به بحث تعميم و تخصيص در مورد « علت » كرديم و در ضمن آن مختار خود در اين بحث را نيز بيان كرديم . در اين جلسه با تكرار بحث گذشته قدرى مبسوطتر آن را مورد بررسى قرار مىدهيم . معروف اين است كه وقتى براى حكمى « علت » ذكر شود اين علت موجب تعميم و تسريه آن حكم به تمامى موارد مشابه كه در آنها آن علت وجود دارد

--> ( 1 ) - الحدائق الناظرة 24 / 361 . ( 2 ) - از جمله رواياتى كه صاحب حدائق به آن تمسك كرده است اين روايت است : عبد الرحمن بن ابى عبد الله عن ابى عبد الله عليه السلام قال : قال فى الرجل اذا تزوج المرأة فوجد بها قرناً و هو العفل او بياضاً او جذاماً أنه يردها ما لم يدخل بها .