السيد موسى الشبيري الزنجاني

6337

كتاب النكاح ( فارسى )

4 - روايت مقنع سئل أبو عبد الله عليه السلام عن المتعه فقال هى كبعض امائك و عدتها خمس و اربعون ليلة فاذا جاء الاجل كانت فرقة به غير طلاق و ان شاء ان يزيد فلا بدّ من ان يصدقها شيئاً قل ام كثر « 1 » در اين روايت دو احتمال وجود دارد ، زيرا اگر جمله ان شاء ان يزيد . . . را مربوط به فاذا جاء الاجل بدانيم قهراً معناى روايت اين مىشود كه بعد از تمامى اجل عقد اول ، اگر خواست مدت را زياد كند بايد مهر را هم زياد نمايد ، ولى اگر اين جمله را مربوط به اصل مطلب قرار داديم ، ديگر معلوم نيست كه حضرت در مقام بيان اين باشند كه آيا در زمان عقد اول تجديد عقد صحيح است يا نه تا مربوط به بحث ما گردد . پس روايت از اين لحاظ مجمل مىگردد و نمىتوان به آن استدلال نمود . از لحاظ سندى هم ، همين روايت كه به طور مرسل در مقنع ذكر شده است ظاهراً به طور مسند در فقيه و كتاب حسين بن سعيد نيز نقل شده كه روايت موسى بن بكر عن زراره است قال سمعت أبا جعفر عليه السلام يقول : . . . فاذا جاء الاجل كانت فرقة به غير طلاق فان شاء ان يزيد فلا بدّ من ان يصدقها شيئاً قلّ ام كثر « 2 » 5 - روايت احول . . . فان بدا لي زدتك و زدتينى « 3 » اطلاق اين روايت اقتضاء مىكند كه وقتى براى زوجين ، فكر ازدياد پيش آمد ( خواه اجراى آن قبل از انقضاء اجل باشد و خواه بعد از انقضاء اجل ) با توافق يكديگر مىتوانند چنين كنند . 6 - روايت ابى بصير عن ابى بصير قال : لا بأس بان تزيدك و تزيدها اذا انقطع الاجل فيما بينكما تقول استحللتك باجل آخر برضى منها و لا يحل ذلك لغيرك حتى تنقضى عدتها . « 4 »

--> ( 1 ) - همان ، ص 82 ( باب 11 ، ح 5 ) ( 2 ) - همان ، ص 94 ( باب 18 ، ح 2 ) ( 3 ) - همان ، ص 84 ( باب 11 ، ح 11 ) . ( 4 ) - همان ، ص 104 ( باب 26 ، ح 1 ) .