ظاهر ابتدايى اين روايت هم اين است كه ازدياد مدت بايد بعد از انقطاع اجل باشد ولى محل تأمل و دقت است كه آيا مراد اين است كه انشاء زيادى ( عقد جديد ) بايد بعد از انقضاى اجل عقد اول باشد يا خود ازدياد بعد از انقضاى اجل باشد ( يعنى انشاء عقد ثانى مىتواند در زمان عقد اول باشد ولى مدت آن بعد از انقضاى عقد اول شروع مىگردد ) پس ، از اين لحاظ روايت مجمل مىشود . و اما از لحاظ سندى ، اين روايت را مرحوم كلينى در كافى « 1 » و مرحوم شيخ در تهذيب « 2 » ( به نقل از كافى ) به صورت موقوفه نقل نموده‌اند ولى از آنجا كه محتواى روايت يك مطلب غير شرعى و عقلى محض نيست ، بلكه مطلبى تعبدى است نمىتواند از خود ابى بصير باشد ، بلكه حتماً متخذ از امام معصوم مىباشد ( چنانچه تمسك فقهاء به اين روايت و نقل روايت توسط مرحوم كلينى در باب الزيادة فى الاجل در كافى شاهد بر آن است ) البته همين روايت به صورت مسند ( ابى بصير عن ابى جعفر عليه السلام در تفسير عياشى و كتاب حسين بن سعيد و كتاب عاصم بن حميد ( با كمى جلو و عقب شدن كلمات ) نقل گرديده است . « 3 » 7 - روايت مفضل بن عمر . . . فاذا اراد الرجل المسلم ان يتمتع من المرأة فعل ما شاء الله و على كتابه و سنة نبيه نكاحاً غير سفاح ما تراضيا على ما احبا من الاجر كما قال الله عزّ و جلّ ( فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ ) ان هما احبا مدّا فى الاجل على ذلك الاجر او ما احبا ( ازدياد مدت بدون ازدياد اجر نباشد بلكه با ازدياد مدت ، اجر نيز ازدياد پيدا نمايد خواه به ميزان همان اجر سابق و خواه به هر مقدارى كه زوجين دوست دارند ) فى آخر يوم من اجلها قبل ان ينقضى الاجل مثل غروب الشمس مدا فيه و زادا فى الاجل ما احبا فان مضى آخر يوم منه لم يصلح الا بامر مستقبل و ليس بينهما عدة

--> ( 1 ) - ج 5 ، ص 458 . ( 2 ) - ج 7 ، ص 268 . ( 3 ) - جامع الاحاديث ، ج 26 ، ص 104 ( باب 26 ، ح 2 ) .