كه زوج به صورت مطلق به كار رفته است صرفاً به دليل استعمال بيشتر در معناى اعم نمىتوان آن را به معناى اعم اخذ كرد . و خلاصه اثبات چهار ماه و ده روز براى عده وفات در نكاح متعه با تمسك به روايات مستفيض يا فوق مستفيض كه اين مدت را براى زوج اثبات كرده ، مشكل به نظر مىرسد . بنابراين براى تحقيق در مسأله بايد ساير ادله مورد بررسى قرار گيرد . ج ) تمسك مخالفين قول مشهور به تنزيل متعه به منزله امه : كسانى كه به نصف مدت قائل شده‌اند علاوه بر تمسك به روايات خاص ، با تنزيل متعه به منزله امه و استفاده از رواياتى كه عده امه را نصف حره معرفى كرده نيز درصدد اثبات نظر خود بر آمده و عده وفات را براى متمتع بها مانند عده امه نصف عده وفات در نكاح دائم دانسته‌اند . به نظر ما اين استدلال نيز از دو جهت مخدوش مىباشد : اولًا : گرچه صاحب جواهر به مفاد منزل عليه ( يعنى نصف مدت براى عده امه ) قائل است ، ليكن اين مطلب مورد اشكال بوده و چندان مسلم نيست . ثانياً : صرف نظر از اين اشكال ، دليلى بر اصل تنزيل - به گونه‌اى كه به طور كلى متعه و امه از هر جهت مشابه هم باشند - وجود ندارد . د ) نگاهى به روايات مختص متعه كه مستند قول مشهور است : روايات وارد شده در خصوص متعه دو دسته است : يك گروه كه مشهور بدان متمسك شده‌اند ، عده را چهار ماه و ده روز بيان كرده و دسته ديگر كه مستند قول غير مشهور است آن را نصف مدت مذكور دانسته است . نخست رواياتى را كه مشهور بدانها متمسك شده‌اند مورد مطالعه قرار مىدهيم . 1 - مرسله مقنع : سئل أبو عبد الله عليه السلام عن المتعة فقال هى كبعض امائك و عدتها خمس و اربعون ليلة ( الى ان قال ) و اذا تزوج الرجل امرأة متعة ثم مات عنها فعليها أن تعتد اربعة اشهر و عشرة ايام فاذا