اطلاق شيطان‌پرست بر كسانى كه از شيطان پيروى مىكنند ، به شمار آورد . در برابر ، در برخى آيات ديگر اطلاق مشرك ، اطلاقى حقيقى يا اطلاق بر مراتب بالاى شرك ( يا شرك بالمعنى الاخص ) مانند بت‌پرستان است ، مانند آيه شريفه « فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ » ( توبه : 5 ) [ و همچنين آيه شريفه « وَ قاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كَافَّةً » ( توبه : 36 ] و نيز آياتى كه در آنها « مشركين » به « اهل كتاب » عطف شده است . 4 - جمع مقبول و نتيجه‌گيرى استاد - مد ظله - : به نظر مىرسد كه جمع دوم در ما نحن فيه از جمع اول اقرب است ، بلكه جمع اول را نمىتوان پذيرفت . بر اين اساس ، شرك را در آيه شريفه مورد استناد براى حرمت نكاح با كتابيه ( يعنى آيه : « وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ » ) مىتوان به معناى اخص يا شرك حقيقى دانست و بر فرض كه آيه در اين معنا ظهور نداشته باشد ، لااقل اجمال دارد و ظهور در معناى عام ندارد تا بتوان آيه را شامل اهل كتاب هم دانست و در نتيجه با آياتى كه دلالت بر جواز نكاح با اهل كتاب دارد « 1 » ، تعارض پيدا كند . بنابراين ، استناد به اين فقرات از آيه شريفه ( وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ . . . وَ لا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ . . . ) از اين حيث ، براى اثبات حرمت نكاح با اهل كتاب قابل مناقشه و مخدوش است . البته صحت استناد به آيه از وجوه ديگر را بايد بررسى كرد كه در ادامه به آن مىپردازيم . ج ) استدلال به آيه 221 بقره از وجوه ديگر : مرحوم صاحب جواهر رحمه الله براى استناد به آيه شريفه به منظور اثبات حرمت نكاح با اهل كتاب دو استدلال ديگر را نيز مطرح كرده است كه ما مورد بررسى قرار مىدهيم :

--> ( 1 ) - از جمله آيه 5 سوره مائده : « وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ . . . »