26 / 11 / 1381 شنبه درس شمارهء ( 509 ) كتاب النكاح / سال پنجم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در بين قدماء ، دو قول مشهور موجود است يكى كفايت ده رضعه و ديگرى كفايت پانزده رضعه است ، اگر چه قول دوم اشهر است - بله از زمان علامه حلى به بعد ، شهرت متأخرين بر قول پانزده رضعه مىباشد و لهذا در مسأله نه اجماعى موجود است و نه حتى شهرت قُدمايى - يعنى شهرت بلا معارض - و در نتيجه بايد به مقتضاى ادله عمل نمود : و روايات ده رضعه سه طائفه مىباشند 1 - نافى مطلق 2 - مثبت مطلق 3 - روايات مفصِّل بين توالى و عدم توالى كه با توجه به انقلاب نسبت و نيز شاهد جمع بودن طائفه سوم ، نتيجه تا اينجا ، حرمت رضاع متوالى ده رضعه و عدم كفايت غير متوالى مىباشد . همچنين وجوه ديگرى براى ترجيح روايات ده رضعه ذكر مىشود كه بايد بررسى شوند . * * * كلام علامه در تذكره : در جواهر ، از كلام تذكره ، استفادهء اجماع بر اعتبار پانزده رضعه نموده و عدم كفايت كمتر از آن ، كما اينكه همين قول مشهور بين متأخرين است . ولى در مراجعهء به كلام تذكره ، معلوم مىشود كه ايشان ادّعاى اجماع بر توالى رضعات و عدم فصل به رضاعِ زنِ ديگر و نيز وحدت مرضعه نموده‌اند كه بايد تمام اين رضعات متوالى از يك مادر باشد ، و اما اينكه تعداد رضعات ، پانزده عدد باشد ، به هيچ وجه اجماعى نيست و بلكه اين را به عنوان مثال براى رضعات متوالى از مرضعهء واحد ذكر مىكنند كه البته مختار خود ايشان نيز مىباشد و اصلًا چگونه مىتوان مسأله را