خلاصه : با ارتكاز فطرى بودن مسأله كه تأسيس شرع نيست و ملاحظه مناسبات حكم و موضوع و در معرض فساد بودن ، ديگر جاى اخذ به اطلاق نيست و چنين توسعه‌اى فهميده نمىشود و در مجموع همان عبارت مرحوم سيد « يشكل الصحة » بجاست . امّا رواياتى كه در آنها حضرت مىفرمايند : « انت و مالك لأبيك » چنين اختيارى از آنها براى پدر فهميده نمىشود چون اين گونه روايات جنبه اخلاقى دارد و بعضاً در موردى است كه فرزند قصد سوئى نسبت به پدر داشته ، به او مىفرمايند : وجود تو به او وابسته است و در اين مقام است ولى از نظر حقوقى روايات ديگرى داريم كه پدر حق صدمه زدن به فرزند را ندارد ، و اينها يك نحوه صدمه زدن است . 5 - اشكال مرحوم آقاى حكيم به عبارت عروة ايشان مىفرمايند : در اين مثال كه مرحوم سيد مىنويسند : « بل يشكل الصحة اذا كان هناك خاطبان احدهما اصلح من الآخر بحسب الشرف أو من اجل كثرة المهر او قلّته بالنسبه الى الصغير » اشكال است چون سيد در اين مسأله مىخواهند مثالى براى ترك اصلح بياورند و اين مثال فقط در مورد صغيره صحيح است نه صغير . توضيح آن كه : صغيره‌اى كه دو خواستگار دارد يكى مهريه بيشترى مىدهد ، ازدواج با او اصلح است و انتخاب ديگرى ترك اصلح است ولى صغيرى كه مىتواند از دو نفر خواستگارى كند يكى مهريه كمترى مىخواهد ، انتخاب موردى كه مهريه بيشترى مىخواهد اضرار به صبى است نه ترك اصلح و اضرار به صبى و صبيه را مرحوم سيد در مسأله گذشته مطرح فرموده‌اند . اگر دختر را با مهر كم تزويج كنند غنيمتى را از دست داده و اصلح ترك شده ولى اگر پسر را با مهر كثير تزويج كنند اين ضرر است نه ترك اصلح .