جمله تزويج مىباشد . خلاصه استدلال علماء به اين روايات در صورتى صحيح است كه مراد از موصى اليه را ، موصى اليه پدر يا جد بگيريم ، در حالى كه چنين معنايى از روايت روشن نيست . تفسيرِ ما اگر خلاف ظاهر هم باشد ، خلاف ظاهر اندكى است و طرح روايت به شمار نمىآيد ، لذا در مقام جمع عرفى بين روايات مىتوان اين معنا را پذيرفت ، لذا نمىتوان اين روايت را دليل ولايت وصى بر صغيره يا باكره رشيده ( بنابر مبناى ما ) دانست . دليل صحيح در اين مقام ، عموم تعليل روايت محمد بن مسلم است « 1 » كه ما ظهور آن را در اين معنا مىپذيريم ، ولى با عنايت به عدم نص بودن روايت در عموم تعليل ، بايد جمع اين روايات را با روايات مخالف ديگر كه با اطلاق يا مفهوم ، ولايت وصى را نفى مىكند ، بررسى كنيم ، بررسى اين امر را به جلسه آينده واگذار مىكنيم . « * و السلام * »

--> ( 1 ) - استاد ( مد ظله ) در جلسه 464 اشاره خواهند فرمود كه استدلال به عموم تعليل روايت فوق صحيح نيست ، بلكه استدلال صحيح همان رواياتى است كه موصى اليه را از مصاديق ، « الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاحِ » دانسته‌اند .