روايت دوم : روايت عبيد بن زرارة « عن ابى عبد الله عليه السلام فى حديثٍ قال : لا تستأمر الجارية فى ذلك اذا كانت بين ابويها فاذا كانت ثيّباً فهى اولى بأنفسها » « 1 » كانّه مىخواهد بفرمايد : نظر جاريه را نمىپرسند ، نظر پدر و مادر ملاك است . روايت سوم : روايت ابن ابى يعفور « عن عبد الله عليه السلام قال : قلت له : انّى اريد أن أتزوّج امرأة و انّ ابوىّ ارادا ان يزوّجانى غيرها ، فقال : تزوّج التى هويت ودع التى يهوى ابواك » « 2 » در ذهن سائل كانّه اين مطلب مرتكز بوده كه ولايت متعلق به پدر و مادر است ، اما سؤال مىكند كه آيا اين ولايت در مورد من كه مرد بالغى هستم نيز ثابت است يا نه كه حضرت مىفرمايد : نه ، آنها بر تو ولايت ندارند . روايت چهارم : صحيحهء محمد بن قيس « عن ابى جعفر عليه السلام قال : قضى امير المؤمنين عليه السلام فى امرأةٍ انكحها اخوها رجلًا ثمّ انكحتها امّها بعد ذلك رجلًا و خالها او اخٌ لها صغير ، فدخل بها فحبلت فاحتكما فيها ، فاقام الاول الشهود فألحقها بالأول و جعل لها الصداقين جميعاً و منع زوجها الذي حقّت له ان يدخل بها حتى تضع حملها ثمّ الحق الولد بأبيه » « 3 » از اين روايت هم استشمام مىشود كه هر يك از اينها كه عقد كرده از جمله مادر ، ولايت بر دختر دارد منتهى چون اولى اقامه بيّنه كرده تزويج او امضا شده « 4 » ، در عين حال ، چون دومى هم دخول كرده ضامن مهر است و لذا حضرت ، دختر را مستحق دو صداق دانسته است . البته اينكه دومى ضامن مهر المسمّى است يا مهر

--> ( 1 ) وسائل الشيعة ؛ باب 3 از ابواب عقد النكاح و اولياء العقد ؛ ح 13 ، جامع الاحاديث 25 / 198 ، باب 51 از ابواب التزويج ، ح 15 . ( 2 ) وسائل الشيعة ، باب 13 از ابواب عقد النكاح و اولياء العقد ، ح 1 ، جامع الأحاديث 25 / 200 ، باب 52 از ابواب التزويج ، ح 1 . ( 3 ) وسائل الشيعة ، باب 7 از ابواب عقد النكاح و اولياء العقد ؛ ح 2 ، جامع الاحاديث 25 / 201 ، باب 53 از ابواب التزويج ، ح 1 . ( 4 ) ( توضيح بيشتر ) : هر چند در مورد روايت عقد برادر واقعاً مقدم بوده است . لكن او با مادر و با دايى در تقدّم عقد نكاح اختلاف داشته است « فاحتكما فيها » در چنين فرضى چون برادر بر تقدم عقد اقامهء شهود كرده حكم به صحت عقد او شده « فاقام الاول ( كه در روايت برادر فرض شده ) الشهود فالحقها بالاول » كأن اگر مادر هم بينه‌اى اقامه مىكرد كه عقد او مقدم بوده ، به نفع او حكم مىكردند . پس روايت دلالت مىكند كه مادر هم در نكاح دختر ولايت دارد .