مسأله اول : گاهى شخصى دو زوجه دارد يكى كبيره و ديگرى صغيره ، اگر آن زوجه كبيره به زوجهء صغيره شير بدهد حكم نكاح اين دو نفر چيست ؟ بررسى مسأله اول و تطبيق بحث مشتق بر آن در اين مسأله ، معروف اين است كه مىگويند : اگر زوجه كبيره مدخوله باشد هر دو زوجه براى شوهر حرام ابدى مىشوند ، كبيره حرام ابدى است چون پس از رضاع ، امّ رضاعى زوجه او مىشود . صغيره حرام ابدى است چون ربيبه شوهر و دختر زوجهء مدخوله او است و اگر زوجهء كبيره مدخوله نباشد تنها كبيره حرام ابدى مىشود ، و وجهش هم روشن است . مرحوم آقاى خويى رحمه الله به تبع مرحوم آقاى حاج شيخ محمد حسين اصفهانى رحمه الله ( البته با تفصيل بيشتر ) به اين مطلب اشكال مىكنند و مىگويند ، بنابراين كه مشتق حقيقت در خصوص متلبس بالمبدإ باشد اين كلام جاى مناقشه است و در توضيح آن مىفرمايند : مسأله دو صورت دارد . صورت اول : زن كبيره از شير همين شوهر ، زن صغيره را شير داده است . در اين صورت ، نكاح صغيره باطل است ، چون شوهرش صاحب اللبن است و پدر رضاعى صغيره مىشود ولى نكاح كبيره باطل نيست زيرا بعد از كامل شدن رضاع ، صغيره از زوجه بودن خارج شده و كبيره ام الزوجهء مرد نيست بلكه امّ من كانت زوجة مىباشد و قبل از كامل شدن رضاع ، هر چند صغيره زوجهء مرد هست لكن كبيره عنوان اميّت صغيره را ندارد و لذا امّ الزوجه او نمىشود ، در نتيجه هيچ عنوان محرمى بر كبيره منطبق نمىگردد . « 1 » بلى اگر مشتق را حقيقت در اعم بدانيم كبيره هم به عنوان ام الزوجه حرام ابدى مىشود . صورت دوم : زن كبيره از شير شوهر قبلى خود به صغيره شير بدهد در اين صورت

--> ( 1 ) در روايت حلبى و عبد الله بن سنان نيز آمده است عن ابى عبد الله عليه السلام : فى رجل تزوج جارية صغيرة فأرضعتها امرأته و امّ ولده قال : تحرم عليه در اين روايت نكاح كبيره را باقى و صغيره را به مناط بنت الزوجة حرام ابدى دانسته است .