« فجورٌ ما » كه ديگر ظهور در مرتبه كامل ندارد . « 1 » ب ) بررسى حكم تزويج با زن مشهور به زنا : 1 ) اشاره به كلام مرحوم آقاى خوئى : گفتيم كه رواياتى بين زانيه مشهوره بالزنا و غير آن تفصيل داده و برخى با عنايت به اين روايات ، اختلاف روايات ديگر را حل كرده ، فتواى به حرمت تزويج با مشهور به زنا و جواز تزويج با زانيه غير مشهوره داده‌اند ، ولى در برخى روايات ، حتى در فرض مشهور به زنا هم حكم به جواز تزويج نموده ، مرحوم آقاى خوئى مىفرمايند : روايتى كه در مورد مشهور به زنا ازدواج را جايز دانسته ضعف سند دارد ، البته اصل روايت صحيحه است ولى قطعه محل استناد مشكل سندى دارد كه ذيلًا اشاره مىشود . البته رواياتى كه ازدواج با مشهوره را باطل دانسته متعدد است و آقاى خوئى ( ره ) به يك روايت استدلال كرده‌اند كه آن هم اگر بر خلاف مدعاى ايشان دلالت نكند بر مدّعاى ايشان دلالت ندارد . 2 ) متن روايت اسحاق بن جرير : « بسند صحيح عن اسحاق بن جرير قال قلت لأبي عبد الله « عليه السلام » : انّ عندنا بالكوفة امراة معروفة بالفجور ، أ يحلّ ان اتزوجها متعة قال ، فقال : رفعت راية ؟ قلت لا ، لو رفعت راية اخذها السلطان قال : نعم ، تزوجها متعةً ، قال : ثم اصغى الى بعض مواليه فاسرّ اليه شيئاً ، فلقيت مولاه ،

--> ( 1 ) ( توضيح بيشتر ) ، برخى از كلمات ، از جهت ماده يك معناى عامى دارد ، ولى هيأت خاص آن و يا اطلاق و عدم ذكر قيد خاص در نزد عرف يك فرد خاصى از آن عام را تفهيم مىكند ، مثلًا كلمه « عالم » به كسى كه مختصر علمى داشته باشد اطلاق نمىشود ، بلكه بايد مقدار معتنابهى علم داشته باشد تا اين وصف درباره او اطلاق شود با اين كه كلمه علم ، از مراتب پايانى علم و مقدارهاى اندك آن صحت سلب ندارد ، در اينجا اگر گفته شود : لفلان شىء من العلم » يا « علم شيئاً من العلم » همان معناى اصلى لغوى وضعى از كلمه علم اراده مىشود و مفهوم زائدى از اطلاق كلمه استفاده نمىشود . تنوين « شىءٌ » و خود كلمه شىء كه متوغل در تنكير است چه بسا منشأ گردد كه مراد خصوص افراد پايين از مفهوم كلى باشد ، در اينجا هم عبارت « شىء فى الفجور » اگر ظهور در مراتب اندك و ناقص فجور نداشته باشد ، ظهور در مرتبه كامل فجور ندارد ، هر چند در وصف « فاجره » ، اطلاق كلمه مفهوم زائدى از اصل معناى كلى فجور به جمله مىدهد .