قلت له الرجل يشكّ بعد ما يتوضأ قال هو حين يتوضأ اذ كرمنه حين يشك « 1 » برخى همچون مرحوم آقاى خويى با توجه به تعليل اين روايت ، قاعده فراغ را در جايى كه احتمال التفات به شرائط عمل ( در هنگام عمل نباشد ) جارى نمىدانند ، چون علت حكم مخصّص حكم مىباشد . ولى برخى ديگر مىگويند ، اين جمله به قرينه روايت حسين بن ابى العلاء حكمت جعل را بيان مىكند نه علّت آن را ذكر يك قضيه در اينجا مفيد مىباشد : مرحوم حاج آقا رضا صدر از مرحوم آقا سيّد محمّد باقر صدر نقل كرد كه شخصى مىگفت كه من خدمت مرحوم آقاى حاج سيّد اسماعيل صدر ( جد آقايان صدر ) رسيدم و عرض كردم : شما در جريان قاعده فارغ احتمال التفات را در حال عمل شرط مىدانيد ؟ ايشان فرمود : خير ، عرض كرديم : چرا ؟ فرمود : به جهت صحيحه حسين بن ابى العلاء ، من تعجب كردم كه چرا ديگران به اين روايت معتبر توجه نكرده‌اند . بعد خدمت مرحوم آقاى سيّد محمّد كاظم يزدى ( صاحب عروه ) رسيدم و مسأله را سؤال كردم ، ايشان فرمود كه من در مسأله اشكال دارم و لذا احتياط مىكنم ، گفتم كه با وجود روايت حسين بن ابى العلاء اشكال شما در چيست ؟ ايشان روايت را به گونه‌اى معنا كرد كه من تعجّب كردم چرا آقاى حاج سيّد اسماعيل به اين معنا توجه نكرده‌اند . آقاى حكيم در مستمسك و قبل از ايشان مرحوم حاج شيخ هم در درر با تمسك به روايت حسين بن ابى العلاء ، شرطيت احتمال تذكر را نفى كرده‌اند ، مرحوم آقاى خويى استدلال به اين روايت را پاسخ داده‌اند كه اين پاسخ به نظر ما صحيح نيست و پاسخ صحيح جهت ديگرى است كه در جلسه آينده خواهد آمد .

--> ( 1 ) وسائل 1 : 471 / 1249 ، باب 42 از ابواب الوضوء ، ح 7 .