السيد موسى الشبيري الزنجاني
2363
كتاب النكاح ( فارسى )
انسان پس از بول كردن بايد فرج خود را بشويد » فرج يك معناى عامى دارد كه در مورد مردان يك مصداق دارد و در مورد زنان مصداق ديگرى ، يا اگر گفته شود انسان لازم است عورت خود را مستتر كند و مصداق عورت در زن يك چيز است و مصداق آن در مرد چيز ديگر ، هر چند عورت يك مفهوم بيشتر ندارد . و كلمهء « عورت » در دو جملهء زير به يك معنى به كار مىرود « زنان بايد عورت خود را بپوشانند » و « مردان بايد عورت خود را بپوشانند » ، هر چند از نظر مصداق متفاوت است . بنابراين ، اگر ما قائل به جنس بودن كلمه « المحرم » شديم و گفتيم هم شامل مرد محرم مىشود و هم شامل زن محرمه يا گفتيم « المحرم » خصوص مرد است و ليكن براى تعميم حكم به زن محرمه تمسك به قاعده اشتراك كرديم ، اشكالى از ناحيه اينكه محمول حكم قضيه محمولى است خاص و صلاحيت اينكه براى زن محرمه نيز باشد را ندارد متوجّه نيست . ب ) عدم تماميت كبراى قاعده اشتراك و لكن به نظر ما نيز ، چنانچه مرحوم حائرى نيز فرمودهاند اشكال اساسى ، عدم ثبوت كبراى اين قاعده است ، هر چند در غالب موارد از موضوع قضيه كه مرد است به خاطر يكى از دو جهت تعدّى مىشود ، يا به خاطر اين كه عرف الغاء خصوصيت نموده و عنوان مرد را مثال مىفهمد « 1 » و يا از تناسب حكم و موضوع فهميده
--> ( 1 ) [ در مورد الغاء خصوصيت كردن بايد بسيار توجه كرد ، چون امرى است بسيار دقيق ] استاد مد ظله : يك وقت مسأله گويى از من پرسيد كه داشتم براى زنها اين مسأله را مىگفتم كه اگر زنى فراموش كرد كه اذان و اقامه را براى نماز بگويد قبل از ركوع اگر متوجه شد مستحب است نماز را قطع كند و اذان و اقامه را بگويد و نماز بخواند . موقع گفتن ، به شك افتادم كه شايد اين حكم مخصوص مردان باشد . اين مسأله را از من سؤال كرد بنده مراجعه كردم به روايات و ادله مسأله را ديدم كه ادله مسأله همهء آنها موضوعشان مرد است يا لفظ رجل بود يا خطاب به مردان بود و مسأله اذان و اقامه نيز از مسائلى است كه اگر واجب بدانيم درباره زنان واجب نيست و اگر مستحب مؤكد نيز بدانيم آن تأكيد در مورد زنان نيست و شكستن نماز خلاف قواعد اولى است و خلاصه ، الغاء خصوصيت كردن و تعدى كردن از مرد به زن مشكل است لذا به نظر ما در اين مسأله بين زن و مرد فرق است و لو هيچ يك از آقايان و حتى سيّد نيز اصلًا به اين مطلب توجه نكردهاند تا اين كه آنها بحث كنند همه آنها « تعبير به « مَن » كردهاند يعنى از ابتدا حكم را هم شامل رجال دانستهاند و هم شامل نساء .