روايت اديم بن الحر براى حرمت ابد در ازدواج محل با محرمه تمسك نمود . 2 - روايت ابراهيم بن الحسن ، دربارهء اين روايت گفتيم كه اين همان روايت اديم بن الحر است . 3 - روايت دعائم : « اذا تزوج الرجل و هو محرم فرق بينهما . . . فان كان عالماً بأن ذلك حرام لم تحل له ابداً و ان جهل و اراد تزوجها بعد ان يخرج من احرامه . . . » روشن است كه كلمه « محرم » در اين روايت به معناى جنس محرم نيست . ( جامع الاحاديث ح 25 ص 634 ) . 4 - روايت ديگر دعائم : « المحرم اذا تزوج فى احرامه و هو يعلم ان التزويج عليه حرام يفرق بينه و بين التى تزوّج ثم لا تحل له ابداً » جامع الاحاديث ج 25 ص 634 ) « المحرم » در اين روايت هم روشن است كه به معناى مرد محرم است . غير از اين روايات ، روايت ديگرى هم درباره حرمت ابدى نيست . نتيجه آن كه ، در تمامى رواياتى كه دلالت بر حرمت ابدى ازدواج در حالى احرام مىكند قرينه‌اى هست كه مراد از محرم ، مرد محرم است . نتيجه آنكه : چون در ادلهء بطلان ، ارادهء جنس از « المحرم » مانعى ندارد ، اما ادلهء تحريم ابد يا ظهور در عدم ارادهء جنس دارد يا لااقل محتمل است ، مىتوان بين بطلان و حرمت ابد تفكيك قائل شد . ادامه بحث در جلسه آينده ان شاء اللَّه تعالى « * و السلام * »