15 / 8 / 1379 يكشنبه درس شمارهء ( 252 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : بحث درباره حرمت تكليفى عقد در حال احرام و بررسى روايات مربوط به آن بود . در جلسات قبل ، به تفصيل درباره سند روايت زرارة بن اعين و داود بن سرحان و اديم بياع الهروى سخن گفتيم و اعتبار طرق شش‌گانه آن را اثبات كرديم ، در اين جلسه ، دو راه ديگر براى اعتبار روايت فوق خواهيم آورد ، در ادامه متن روايت مورد بررسى قرار گرفته و با توجه به ، در مقام بيان نبودن روايت از جهت حرمت تكليفى نكاح ، اطلاق لفظى روايت را در اين زمينه انكار مىكنيم . در ادامه ، به نقل استدلال مرحوم آقاى خويى پرداخته [ كه با توجه به عطف بطلان نكاح در روايات ناهيه بر نهى از نكاح لفظ " فاء " ، حرمت تكليفى را از نهى در آغاز اين روايت استفاده كرده‌اند ] و با بررسى انحاء كاربرد " فاء " در جملات ، ناتمامى اين استدلال را اثبات مىكنيم ، در ادامه بحث ، با توجه به روايتى كه از نكاح محرم با لفظ " ليس ينبغى " نهى كرده و نيز مؤاخذه‌اى بودن حرمت ابد كه در عقد در حال احرام از روى علم ثابت شده و نيز اطلاق مقامى ادله تحريم تكليفى نكاح و نيز مسلم بودن اين مسأله در نزد علماء ، حرمت تكليفى عقد در حال احرام را بدون اشكال خواهيم دانست . * * * الف ) دو روايت ديگر در اعتبار بخشيدن به روايت زرارة و داود بن سرحان و اديم بياع الهروى : در دو جلسه قبل ، به تفصيل درباره سند اين روايت سخن گفتيم ، نكته جالب