18 / 7 / 1379 دو شنبه درس شمارهء ( 240 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در اين جلسه ، مسأله 19 مورد بررسى قرار مىگيرد و فروع مختلف آن مطرح مىشود . در ابتدا به تفصيلى كه علماء بين تمسك به اطلاق در دليل لفظى و اجماع قائل شده‌اند مىپردازيم ، سپس تفرقه‌اى كه در كلام آقاى خوئى بين صورت‌هاى مختلف مسأله مطرح شده و در بعضى از صورتها به اجماع تمسك و در بعضى ديگر اجماع را كافى ندانسته ، بيان مىشود و اشكالى كه متوجه كلام ايشان است مطرح مىشود . و در ادامه ، متذكر مىشويم كه حرمت ابد يك حكم عقوبتى است پس در صورت جهل و اكراه و اضطرار كه مؤاخذه معنى ندارد ، چنين حكمى بار نمىشود . و در پايان به تعريف زنا مىپردازيم و ادامهء مسأله را پى مىگيريم . * * * متن عروة : اذا زنا بذات بعلٍ دواماً او متعةً حرمت عليه ابدا . . . كما لا فرق بين كونها حرة أو أمةً و زوجها حراً او عبداً ، كبيراً او صغيراً . . . بحث در اين بود كه آيا زنا به ذات البعل موجب حرمت ابدى مىشود يا نه ؟ براى حرمت به روايات و اجماع و اولويت تمسك شده بود . در جلسات گذشته در هر سه دليل خدشه كرديم و گفتيم كه روايتى در مسأله نيست ، فقط روايات متعددى در مورد تزويج به ذات البعل وجود دارد كه بر اساس آن روايات ، فتوى به تحريم هم داده‌اند و هم اجماع علماء را كشف كرده‌اند . خلاصه آنكه ، دليلى نداريم كه زناى به ذات البعل حرمت ابدى بياورد ، در مقابل اطلاقات ، ادله‌اى كه مىگويد ، زانى