مطلب را گفته بود . اما كتاب خلاصة الايجاز مفيد « 1 » پس از مراجعه معلوم شد كه استبراء را بعد از عقد و قبل از وطى مىداند نه اينكه قبل از عقد ، استبراء را لازم بداند همانطور كه در مقنعه هم همين مطلب را اختيار كرده است . در مقنعه فرموده : اگر بعد از فجور عقد كرد بايد استبراء كند و پس از آن مدت مىتواند وطى نمايد . عبارت اين است : « اذا عقد عليها بعد الفجور فلا يقربها حتى يستبرئها » استبراء شرط جواز وطى است . عبارت خلاصة الايجاز همچنين است : « و لا يجوز متعة النساء ما لم يتب و لو زنى بها و تابا حلّت بعد الاستبراء من الزنا [ يعنى مباشرت با او حلال مىشود ] لو عقد لم يطأ حتى تحيض حفظاً للنسب » « 2 » يعنى اگر عقد كرد بدون استبراء عقد صحيح است و تا زمان حيض نبايد وطى كند . ب ) آيا زناى زن موجب حرمت او بر شوهر مىشود ؟ و آيا طلاقش بر شوهر واجب است ؟ 1 ) متن عروة : « لا تحرم الزوجة على زوجها بزناها و ان كانت مصرّة و لا يجب عليه ان يطلّقها » فتواى مرحوم سيد اين است كه زن اگر زنا كند بر شوهرش حرام نمىشود هر چند اصرار بر زنا داشته باشد . اما جمعى از علما قائل شده‌اند كه در فرض اصرار بر زنا حرمت ثابت مىشود . البته مقتضاى قواعد اوليه عدم حرمت است اما از بعضى روايات خواسته‌اند حرمت را در بعضى فروض استفاده كنند . 2 ) استدلال مرحوم آقاى خويى بر عدم حرمت : مرحوم آقاى خويى براى اثبات عدم حرمت زن بر شوهر وجوهى را مطرح كرده

--> ( 1 ) اصل اين كتاب از مؤلفات شيخ مفيد است كه در باب متعه تأليف شده و محقق كركى آن را به نام خلاصة الايجاز تلخيص نموده است . ( 2 ) خلاصة الايجاز ، ص 53 اين رساله در جلد ششم مجموعهء مصنفات شيخ مفيد چاپ شده است .