10 / 2 / 1379 شنبه درس شمارهء ( 209 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسات قبل مسأله حرمت ابد در تزويج ذات بعل و عدم آن عنوان گرديد و كلام مرحوم حاج شيخ عبد لكريم حائرى در جمع روايات نقل شد . در اين جلسه ضمن بررسى مجدد كلام ايشان و اثبات ناتمامى آن ، با توجه به مرفوعه احمد بن محمد ، راههايى براى توجيه كلام ايشان ارائه مىشود كه با توجه به ضعف سند روايت ، ناتمام مىباشد ، در ادامه ، ضمن بحثى اصولى ، امكان رجوع به عام كتابى ( وَ أُحِلَّ لَكُمْ ما وَراءَ ذلِكُمْ ) يا مرجّح بودن موافقت با آن را بررسى مىكنيم و با عنايت به اين كه موثقه اديم بن الحر را مخصوص به صورت علم زن مىدانيم ، امكان مرجح بودن يا مرجع بودن عام كتابى فوق را نتيجه مىگيريم . در ادامه ، بررسى صحيحهء عبد الرحمن را كه در فرض دخول ، حكم به عدم حرمت ابد كرده آغاز مىكنيم . * * * الف ) استدلال بر تساوى تزويج معتده و تزويج ذات بعل در حرمت ابد : 1 ) بررسى كلام مرحوم حاج شيخ قدس سرّه ( يادآورى و تكميل ) : مرحوم حاج شيخ عبد لكريم حائرى با بحث از طوائف مختلف روايات مسأله ، يكسانى حكم تزويج به ذات بعل را با تزويج معتده در حرمت ابد و عدم آن نتيجه گرفته است ، ايشان مىفرمايد كه ؛ روايات ما سه دسته است ، دسته اول : صحيحه زراره است كه در مورد تزويج جاهل كه با دخول همراه است حكم به حرمت ابد