20 / 2 / 1379 سه شنبه درس شمارهء ( 215 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسه گذشته با خدشه در نظر مرحوم آخوند ، در بحث اجزاء در اصول تنزيلى ، و نقل كلام كاشف اللثام ، مسأله را به پايان رسانده و نتيجه گرفتيم كه : در اين فرع دليلى بر حرمت ابد نداريم . و با توضيح مسأله 11 يك روايت آن را طرح نموديم . در اين جلسه ، دنباله روايت جميل و روايات ديگر مسأله را مورد بررسى قرار مىدهيم . * * * اگر مردى با زنى كه در عده جهلًا ( شبهة ) ازدواج و دخول حاصل شد ، و بچه‌اى متولد گرديد كه از جهت مدت حمل قابليت الحاق به هر دو زوج را دارد ، مرحوم صاحب جواهر براى مختار محقق در شرايع - / كه ولد را به زوج دوم ملحق مىداند - / به رواياتى استدلال كرده ، كه مرحوم آقاى حكيم و آقاى خويى ، اشكال كرده‌اند ، ما روايات مسأله را بررسى مىكنيم : الف ) مرسله جميل بن صالح : روز گذشته عرض كرديم : همانطور كه مرحوم آقاى خويى فرموده‌اند : كلمه « بن صالح » زيادى است ، و مقصود از جميل هم جميل بن دراج است . و روايت از ناحيه ارسال و عدم توثيق على بن حديد مورد اشكال است . 1 ) نظر مرحوم آقاى حكيم در ارسال سند : ايشان مىفرمايند : مرحوم صدوق در فقيه آورده‌اند « و فى رواية جميل بن دراج »