مناقشه فرمايش آقاى خويى « ره » : در جلسه گذشته گفته شد ؛ همسرى كه اختيار طلاق ندارد و غير از مباشرت شوهر خود ، راهى براى رفع نياز جنسى ندارد ، اگر شوهر او ، از مباشرت خوددارى كند و او را طلاق هم ندهد ، همين كار عرفاً اضرار و در حرج قرار دادن زوجه است . اين مطلب از صحيحهء صفوان بن يحيى نيز استفاده مىشود « 1 » چون سؤال شده است كه شخصى ، چندين ماه مباشرت را ترك كرده است . البته قصد اضرار هم ندارد . معلوم مىشود كه ترك مباشرت ، عرفاً اضرار است . لكن اضرار ، گاهى با قصد اضرار نيز همراه است . و در روايت راوى مىپرسد ؛ البته شوهر قصد ضرر زدن ندارد ، و بخاطر مصيبتى از جماع خوددارى كرده است . خلاصه مطلب اينكه ، به اين روايت براى صغراى ضرر مىتوانيم استدلال كنيم . ان قلت : اين روايت مخصوص مرأة شابة است . قلت : هر چند مورد روايت مرأة شابة است ، لكن معلوم مىشود كه اگر بخاطر ترك جماع ، ضررى را زن تحمل كند ، اين ضرر از ناحيه شوهر به حساب مىآيد . خواه در مورد مرأة شابة باشد يا غير او ، پس ترك وطى اضرار است نه ترك دفع ضرر . 2 ) ادامهء ادله حرمت ترك وطى ( دليل دوم ) : روايت ديگرى كه بر حرمت ترك وطى ، استدلال شده بود ، صحيحهء صفوان بن يحيى است كه گفته شد ، از نظر سند تمام است . ولى از نظر دلالت ، برخى اشكالات در استدلال به روايت هست . الف ) اشكال اخص بودن دليل از مدعى ، مورد اين روايت مرأة شابة است . پس اين روايت در مورد مرأة غير شابة ، دليل حرمت نيست . بررسى اشكال : قدمايى از فقهاء ، بين شابة و غير شابة تفصيل قائل شده‌اند و

--> ( 1 ) - « صفوان بن يحيى عن ابى الحسن الرضا عليه السلام انه سأله عن الرجل يكون عنده المرأة الشابة فيمسك عنها الاشهر و السنة لا يقربها ، ليس يريد الاضرار بها ، يكون لهم مصيبة ، يكون فى ذلك آثما ؟ . . . » وسايل 20 / 140 باب 71 ابواب مقدمات نكاح حديث اول .