7 / 7 / 1378 چهارشنبه درس شمارهء ( 125 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : بحث در ادله حرمت وطى در دبر بود ، يكى از ادله آن ، آيهء محيض بود ، به دو قسمت از آيه استدلال شده بود : 1 - « قُلْ هُوَ أَذىً » 2 - « فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ » . در ادامه بحث جلسه گذشته دو تقريب بر استدلال به « مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ » بيان كرده به بررسى آن مىپردازيم . * * * الف ) استدلال به آيات قرآن در حرمت وطى در دبر : 1 ) آيهء محيض يكى از ادلهء حرمت وطى در دبر آيهء شريفهء « يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ . . . » است به فرازهايى از آيه شريفه بر حرمت وطى استدلال شده است : « قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ » اين آيهء شريفه دستور اعتزال از حائض داده است ، علت آن را « اذى بودن » بيان داشته است و اذى يعنى قذر و چون قذارتِ محل غائط بيشتر از قذارتِ موضع دم در زمان حيض است ، بنابراين اعتزال از محل غايط لازم است ، خواه در حال طهر باشد يا حيض . اين استدلال را در جلسه گذشته بررسى كرديم . 2 ) « فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ » تقريب‌هاى مختلفى بر دلالت اين فراز از آيهء شريفه بر حرمت وطى در دبر شده است : * تقريب اول : آيه مىفرمايد پس از پاكى ، از راههايى كه خداوند دستور داده است