6 / 7 / 1378 سه شنبه درس شمارهء ( 124 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : بحث ما در استدلال به آياتى بود كه به جواز وطى در دبر به آنها استناد شده بود . يكى از آيات قرآن كه در اطراف آن در جلسهء قبل قدرى بحث شد آيه 222 سورهء بقره بود : « يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ » در جلسهء قبل در مورد كلمهء محيض و معنى آن و اينكه تكرار اين لفظ در آيه آيا به يك معنى است يا به دو معنى مختلف ؟ سخن گفته شد اكنون دنباله بحث استدلال به آيه فوق و همچنين ديگر آيات مورد استناد مجوزين را پى مىگيريم . سپس به ادلهء تحريم خواهيم پرداخت . * * * الف ) ادامهء بحث در آيهء « محيض » : 1 ) نكتهء تكرار كلمهء « محيض » در آيهء شريفه در جلسهء قبل در مورد تكرار لفظ محيض در آيه گفتيم كه اگر بجاى اسم ظاهر ، ضمير به كار برده مىشد ، احتمال ارجاع آن به كلمهء اذى مطابق قاعدهء نحوى « الضمير يرجع الى القريب » وجود داشت و در اين صورت از تعبير فاعتزلوا النساء فيه « فى الاذى » ممكن بود سوء تعبير شود كه هر اذى بطور كلى منهى است درحالىكه چنين مطلبى صحيح نيست لذا اسم ظاهر را تكرار نموده است .