4 / 7 / 1378 يكشنبه درس شمارهء ( 122 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسهء گذشته ابتدا مسألهء 52 عروه را بررسى كرديم . سپس به مسأله جواز يا حرمت وطى در دبر پرداخته و ضمن نقل اقوال فقها حكم به جواز را مشهور دانستيم در اين جلسه ضمن بيان قول مشهور نزد اماميه در مسأله ، انتساب حرمت به جمعى از بزرگان را مورد ارزيابى قرار داده و آيه شريفهء ( يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ . . . ) را مطرح و استدلال مجوزين و مناقشات مانعين مورد نقد و بررسى قرار مىگيرد . * * * الف ) بررسى اقوال در مسألهء جواز يا عدم جواز وطى در دبر : 1 ) قول مشهور اين مسأله قديماً و حديثاً مورد بحث و اختلاف بوده است ؛ مشهور بين عامه حرمت وطى در دبر ، و مشهور بين اماميه جواز آن است . 2 ) قائلين به تحريم از اماميه : صدوق ، ابن حمزه از اماميه صدوق و ابن حمزه قائل به تحريم شده‌اند . در كشف الرموز - و به تبع او در برخى كتابهاى ديگر - به قميّون و شيخ ابو الفتوح نسبت داده‌اند كه قائل به تحريم‌اند . البته ما از قميّون كسى غير از صدوق را نيافتيم كه قائل به تحريم شده باشد و حتى علامه كه با صاحب كشف الرموز معاصر است در مختلف كه معدّ براى نقل اختلافات اماميه مىباشد ، فقط ابن حمزه را قائل به تحريم دانسته است . چه بسا صاحب كشف الرموز استظهار كرده است كه چون صدوق نوعاً تابع مشايخ خويش است ، والد صدوق و ابن الوليد و امثال آنها با او هم رأى باشند و