اطلاقات در شمول اين موارد كاستى ندارد ، بلكه گاه يك مجسمه چنان شبيه زن است كه ما با نگاه نمىتوانيم تشخيص بدهيم كه طرف مقابل زن است ، در اين صورت اگر ما بدانيم كه طرف زن است نه مجسمه ، نگاه كردن حرام است هر چند نگاه ما ، زن بودن طرف را براى ما مكشوف نساخته باشد . ب ) بررسى مسأله اول از فصل جديد : 1 ) متن عروة فصل : فيما يتعلق بأحكام الدخول على الزوجة و فيه مسائل مسأله ( 1 ) : الاقوى - وفاقاً للمشهور - جواز وطئ الزوجة و المملوكة دبراً ، على كراهة شديدة » 2 ) توضيح مسأله بحث در اين مسأله در جواز وطى در دبر زن است كه از قديم در كتب عامه و خاصه مورد بحث بوده ، كلمات فقها و روايات در اين مسأله مختلف است و در كيفيت استدلال به آيات و روايات اختلاف نظر ديده مىشود و لازم است اين بحث تنقيح گردد ، در اينجا تذكر دو نكته مفيد است ، نكته اول : عنوان « فيما يتعلق به احكام الدخول على الزوجة » در نسخه اصل كه به خط مرحوم مصنف است وجود ندارد و اين عنوان در هنگام چاپ افزوده شده ، اين امر نتيجه‌اى دارد كه پس از اين ذكر خواهيم كرد . نكته دوم : مصنّف كه علاوه بر زوجه ، مملوكه را هم كه محل ابتلاء نيست « 1 » ضميمه كرده بهتر بود محلّله را هم ضميمه مىكرد . بهر حال ما به اقوال فقها مراجعه كرديم ، مشهور بسيار قوى بين فقهاى امامى جواز است و در بين فقهاى عامه حرمت ، بنابراين اگر در روايات مسأله به تعارض

--> ( 1 ) البته ممكن است در زمان مصنف احياناً محل ابتلا قرار مىگرفته ولى بهر حال نادر است .