وجود دارد . 3 ) مفهوم آيهء شريفه و روايت معمّر بن خلّاد بنابر تحليل مذكور حال آيا مراد از « نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ » تنها تجويز تمتّع از زن در موضع الدم است يا شامل ساير تمتعات نيز مىشود ؟ برخى گفته‌اند كه مراد از كلمهء نساء در آيه « فروج » مىباشد و برخى ديگر نساء را مضاف اليه دانسته ، مضاف را در تقدير گرفته‌اند « فروج نسائكم » ، ولى اين دو احتمال بسيار مستبعد به نظر مىرسد . ممكن است گفته شود كه در آيهء شريفه ، بدين اعتبار كه قسمتى از بدن زن ، قابل بهره‌بردارى و مستعدّ توليد فرزند است ، حرث به سرتاسر آن اطلاق گرديده است ، همچنانكه به يك زمين ، به اعتبار اين كه بخشى از آن قابليت زراعت دارد ، كشتزار گفته مىشود ، هر چند همهء مواضع آن آمادهء كشت و برداشت محصول نباشد . بنابراين اطلاق مزبور عرفى است . آيه مىفرمايد از هر جاى زن بخواهيد مىتوانيد تمتّع ببريد ، پس دال بر جواز وطى در دبر است . بعلاوه صحيح نيست آيه را مخصوص مباشرت در قُبل بكنيم ، چون عمدهء استمتاعات از زن مربوط به غير از زمانى است كه براى توليد نسل ، مباشرت مىكنند و چنين نيست كه هرگونه تمتع از فرج منجر به تولد فرزند شود ، بلكه مثلًا تمتعات پس از باردارى تأثيرى در حمل ندارد و از اين گذشته پس از طهر زن ، هر گونه تمتّع از مواضع ديگر بدن هم جايز مىباشد . بنابراين هر چند به زن ، « حرث » اطلاق شده ، ولى نبايد حكم مزبور را تنها راجع به موضع الدم دانست و بايد مفاد آيه را متضمّن تجويز هر گونه تمتع نسبت به همسر بشمار آورد . ولى بايد گفت كه چنين اطلاق يا عمومى از آيه قابل استفاده نيست ، زيرا تناسب حكم و موضوع چنين اقتضا دارد كه مراد آيهء شريفه مخصوص تمتع از موضع دم باشد . زيرا معنى ندارد كه ابتدا به عنوان مقدمه گفته شود كه همهء مواضع زن « حرث »